A Final

 Remata a tempada. Chegamos á derradeira xornada do curso e facémolo co Compos cos deberes sen facer. O equipo de Secho, que chegou a este final de liga nunha boa dinámica, dependendo de si mesmos a semana pasada, estragaron a vantaxe e agora dependen de terceiros para poder salvar a categoría. Diante, intentará firmar a sentenza dos santiagueses o Real Valladolid Promesas xa salvado. Unha final a vida ou morte nun Vero Boquete de San Lázaro que terá que ser unha caldeira. 

 Sen nada en xogo. 

 O Valladolid Promesas chega a esta derradeira cita do curso xa cos deberes feitos e a permanencia asegurada por unha tempada máis. O filial castelán saca unha vantaxe de cinco puntos aos nosos, equipo que pecha os postos de descenso, e dous menos a un Escobedo que ocupa o posto de promoción de permanencia tan desexado por Llanera e Compos. Tres puntos de vantaxe... e o emparellamento individual gañado sobre os cántabros. 

 Os casteláns chegan a este final na décima posición con corenta e tres puntos asinados. Once triunfos para o filial branquivioleta e dez empates nunha tempada na que caeron en doce xogos. Uns números bos e ben repartidos tanto nos partidos xogados no Anexo de Zorrilla como a domicilio. Ademais, trátase dun dos equipos con máis goles a favor, con corenta e un, e tamén como un que encaixa moitos, con corenta e dous en contra. 

 Lonxe de Valladolid, cinco vitorias entre as que destaca a conseguida contra o Escobedo, sendo a única que chegou por máis de un gol de diferenza. Outras catro citas remataron en empate repetíndose en dúas ocasións o final sen goles e sendo capaces de igualar dous de diferenza co Rayo Cantabria en Astillero. Por contra, caeron en sete citas con só dous partidos nos que conseguiron ver portería e encaixando bastantes goles, recibindo dúas goleadas importantes en Luanco e Torrelavega. Ademais, trátase dun equipo que só sacou un triunfo a domicilio en toda a segunda volta, en Salamanca. 

 En positivo. 

 No pasado, ata en catro ocasións viaxou o filial vallisoletano a Santiago sacando só un triunfo como o único positivo. Tres vitorias locais nun enfrontamento que se repite nos últimos anos e que comezou hai xa dez anos, cunha vitoria pola mínima dos nosos grazas aos goles de Quim Araujo e Jordan e de Teto para os visitantes. Máis sorte tiveron ao ano seguinte gañando pola mínima cun gol de Óscar Arroyo. 

 Superada a pandemia e cos nosos volvendo á Segunda B, os dous equipos se vían as caras na Segunda Federación hai case tres anos con Jordan, Domínguez neste caso, e Mario Rodríguez dando os tres puntos aos locais. Tamén quedarían os puntos en San Lázaro a tempada pasada sendo a única ocasión na que o resultado non acababa cunha diferenza mínima. Manu Barreiro e Juampa porían terra de por medio mentres que Pozo buscaría manter aos seus de cara á segunda parte. Logo do paso por vestiarios, volvería repetir o dianteiro santiagués pechando unha goleada que antes ampliaría Parapar. 

 Esa sorte, ou acerto, non acompañou na primeira volta deste curso, en Valladolid. Un partido onde os de Antón Permuy quedarían en inferioridade aos vinte minutos coa expulsión de Selasi. Unha ausencia que chegaba xa co resultado adverso despois do gol de Jorge Delgado nos primeiros minutos e que complicou aínda máis a tarde a un equipo que non está acostumado a remontar. 

 Paso atrás. 

 O Compos viña de facer unha gran segunda xeira dende a chegada de Secho ao vestiario. Un equipo que pasou de ter pé e medio na Terceira a depender de si mesmo... ata a semana pasada. En Ávila, arrinque con esperanzas, con dúas oportunidades moi claras para marcar, pero incapaces de frear ao equipo local, que se adiantou aos vinte minutos. A partir de aí, desapareceu por completo o cadro santiagués. No segundo tempo, os cambios deron un pouco de aire ao equipo, que tardaría menos en encaixar o segundo. Sen tempo de reacción posible, Fer Cano faría o 2-1 definitivo. 

 En Valladolid, o filial aproveitaría o esvarón do Compos para confirmar a súa permanencia malia caer contra un Numancia que tampouco se xogaba nada. Mario Maroto adiantaba aos locais antes dos dez minutos pero non tardaría Dieste en comezar unha remontada que se materializaría antes do tempo de lecer, co gol de Cristian Delgado. No segundo tempo, Moustapha pechaba a vitoria soriana co terceiro e definitivo. 

 Soto, baixa. 

 Se a pasada fin de semana era Pablo Crespo quen se ausentaba por sanción, esta vez será o seu compañeiro na zaga David Soto quen faga o propio despois de ver o cartón amarelo o pasado domingo. O central ourensán apunta a ser a única ausencia nun equipo que terá que saír con todo ao verde. A  maiores, Markitos, que se retirou a pasada fin de semana tocado, pasou a semana con dor pero todo apunta a que pode chegar para esta última cita.

 Cun ollo posto en Cantabria. 

 Esta semana todo pasa por que o Compos gañe. Iso é principal para poder soñar con dúas semanas máis de fútbol e a posibilidade de salvar a categoría nunha tempada para esquecer. Non obstante, todo pasa porque o Escobedo perda, tamén, contra o Llanera nun partido chave. O empate daría a praza aos cántabros. A vitoria asturiana, se se acompaña dunha non vitoria branquiazul, deixaría ao Llanera pelexando na promoción de permanencia. A vitoria do Escobedo podería provocar que Marino de Luanco ou Coruxo tiveran que facer un último esforzo en caso de non facer un bo traballo o domingo. 

 Unha xornada que arrincará ás 12, en horario unificado, e na que haberá que tirar, unha semana máis, de radio ou redes sociais. Os nosos, que xogan no Vero Boquete de San Lázaro, poderán verse tamén na segunda canle da TVG así como seguir nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube.

A semifinal

 O Compos fixo o que parecía imposible. Un equipo mentalmente morto, que só fixo un punto de quince posibles na breve etapa de Luisito, e que se ergueu coa chegada de Secho para manter a esperanza na pelexa pola permanencia. Estrea evitando que o Llanera se puidera afastar cun empate e tres vitorias consecutivas, superando aos asturianos na clasificación e recurtando cinco puntos con respecto ao posto de promoción de permanencia que agora ocupan os nosos. Para tentar evitar a cuarta vitoria consecutiva, un Real Ávila en horas baixas que afronta unha semana de tres partidos inmerso nunha xeira negativa de resultados. 

 Tempada histórica. 

 Pase o que pase neste final de curso, o Real Ávila está a sacar o mellor resultado da súa historia. Un equipo que militou na antiga Segunda B durante once tempadas mais sen ser quen de chegar a ningunha promoción de ascenso, e que este ano, na Segunda RFEF, pelexará ata o final por un posto na zona alta da clasificación. 

 Un equipo que chega a estes dous últimos partidos con algo máis de carga esta semana e un cambio importante. Despois de caer fronte ao Salamanca CF UDS, a directiva abulense tomou a decisión dun cambio de adestrador e intentar revertir esta situación con Víctor Valdés como novo capitán do barco. O catalán terá que levantar esta xeira de tres derrotas consecutivas. 

 Chega a un conxunto que fixo unha gran tempada, ocupando a cuarta praza con corenta e nove puntos, a un de Rayo Cantabria e Fabril. Catorce triunfos, só sete empates e once derrotas sumando a deste pasado mércores. Un equipo que anotou trinta e un goles e encaixou vinte e cinco, sendo o equipo que mellor aproveita cada gol a favor e a terceira mellor defensa do grupo. 

 Como locais, no Adolfo Suárez, números igualados. Oito vitorias, sendo só dúas delas por máis dun gol de diferenza, e tres empates diante da súa xente, todos sen goles incluíndo, a maiores, o da Copa do Rei contra o Oviedo no que superaron a eliminatoria dende os once metros. Ao anterior hai que engadir cinco derrotas, todas pola mínima e con Pontevedra e Valladolid Promesas obrigados a meter máis dun gol. 

 Presentes na historia. 

 O Real Ávila ocupa un pequeno posto na historia do Compos. O equipo castelán compartiu categoría cos nosos na tempada 90/91, nunha Segunda B que sempre estará no recordo branquiazul. Un ano de poucas derrotas e moitas alegrías, ascendendo ao final do mesmo da man de Fernando Castro Santos e unha visita a Ávila, primeira e única ata o momento, que nos deixaba a segunda derrota do curso, xa ben avanzada a primeira volta. 

 Dous goles bastarían ao cadro abulense para levar os dous puntos naquela cita. Un gol de Vallejo e outro de Javier Frías, os dous no segundo tempo e con só tres minutos de diferenza entre un e outro. Con isto, e con máis de media hora por diante, os santiagueses deron un paso adiante sendo incapaces de incomodar a portería local. 

 Algo máis de sorte, pero mesmo acerto, houbo no enfrontamento da primeira volta no Vero Boquete de San Lázaro. Partido sen goles, sen ocasións e sen perigo entre dous equipos que pensaban máis nas vacacións, despendido o teatro santiagués ata o novo ano. Un empate co que o equipo volvía puntuar despois de caer en Torrelavega, onde se pechou a mellor xeira do curso. 

 Diferentes momentos. 

 A pasada fin de semana, o Compos tivo que sufrir para superar a unha Gimnástica de Torrelavega xa descendida. Un partido moi difícil, no que os cántabros puideron sumar unha boa renta nos primeiros minutos con algún que outro erro de Primo diante da portería branquiazul, sendo igualmente o autor do gol que empataba o tanto inicial de Manu Barreiro. No segundo tempo, Pablo Antas desatascaría o encontro co segundo gol e, escasos minutos despois, Manu Rivas pechou a vitoria co terceiro e definitivo. 

 Pola súa parte, dobre sesión semanal para o Real Ávila. O domingo non puideron sacar nada positivo da súa visita a Valladolid. O filial branquivioleta puido poñer terra de por medio antes do tempo de lecer grazas a dous goles de Jorge Delgado. No segundo tempo, os abulenses foron incapaces de igualar o resultado quedando ás portas cun gol de Doumbia. O mércores, tampouco foron quen de sumar contra o Salamanca nun derbi que se decantou polo lado visitante no segundo tempo, cun gol de Iván Casado. Un partido no que se mancou Fer, lateral esquerdo, e no que Vitolo, centrocampista, viu o quinto cartón amarelo.

 Pablo Crespo, agora si, baixa. 

 Para esta penúltima cita do curso, Pablo Crespo será baixa confirmada por sanción. O cántabro viu o quinto cartón a pasada fin de semana por cortar unha contra e non poderá estar. Será a única baixa confirmada no equipo de Secho para esta semifinal. 

 Xornada unificada. 

 Esta fin de semana, todo se concentra o domingo ao mediodía. Ás 12 arrincarán os nove xogos da xornada na que o Compos depende de si mesmo para manterse fóra do descenso e de terceiros, e algún máis, para evitar xa de forma matemática o descenso directo. E é que o que pase no Adolfo Suárez é de máxima importancia. 

 Se ben é certo que o que pase en Ávila é o máis importante, hai que ter un ollo tamén no Pepe Quimarán, onde o Llanera recibe ao Marino de Luanco; no Vao, onde o Coruxo recibirá ao Rayo Cantabria, e nas Eiroas, onde o Bergantiños fará o propio contra o Escobedo. 

 Unha mañá de radio, de redes sociais e de FootballClub, onde se poderá ver o partido dos nosos previo paso por caixa. A maiores, coma sempre, se poderá seguir nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube. 

Semana chave

 O Compos segue na UCI pero xa sen a respiración asistida. O equipo segue a depender doutros resultados pero todo se ve moito máis claro que hai dúas semanas. Un equipo que cambiou de imaxe dende a chegada de Secho pasando a estar a só un punto da promoción de permanencia e a tres dun Salamanca que se meteu en serios problemas. Menos sorte tivo unha Gimnástica de Torrelavega que certificou o seu descenso á Terceira cántabra a pasada fin de semana, malia sumar de tres. 

 Sen opcións. 

 Ao igual que o Laredo, á Gimnástica de Torrelavega non lle valeu de nada sumar de tres para poder manterse con vida unha semana máis nunha Segunda Federación moi igualada na parte baixa, na cal ata oito equipos poden pelexar por catro postos de permanencia e o que permitirá pelexar na promoción de permanencia contra equipos doutros grupos, nunha eliminatoria a dobre partido. Os cántabros, que acompañan aos seus veciños xa de xeito oficial, non puideron saír duns postos baixos nos que se mantiveron durante todo o curso, sen opcións de conseguir nada positivo. 

 Unha tempada moi difícil para o conxunto torrelaveguense que se sitúa penúltimo na clasificación con vinte e oito puntos. Só seis triunfos e dez empates para un equipo que fixo a maior parte dos seus puntos como local. A parte, caeron en quince ocasións sendo o segundo equipo con máis derrotas do grupo, só superado polo Laredo. En canto a goles, trinta e dous tantos a favor os sitúan como un dos equipos con máis acerto dos que ocupan a parte baixa, igualados co Compos, fallando en área propia, encaixando corenta e un goles, situándose como a terceira peor defensa do grupo. 

 Como xa se falou antes, a maior parte dos seus números chegaron diante da súa xente. A domicilio non acompañou tanto a sorte. Tal é así que só foron quen de gañar os 'derbis' contra Laredo e Rayo Cantabria, sendo as únicas dúas saídas nas que deixaron a porta propia a cero. Por outra parte, empataron cinco enfrontamentos, todos con goles e só dous deles indo por debaixo no marcador ao tempo de lecer. Por outra parte, oito derrotas definíndose, en gran parte, nos segundos tempos. 

 Unha historia beneficiosa. 

 Compos e Gimnástica xa se coñecen de hai tempo. Tal é así que son xa quince enfrontamentos anteriores entre dous equipos que pelexarán este domingo para rachar a igualdade no global. Catro vitorias se levou cada conxunto mentres que os sete xogos restantes remataron en empate, incluíndo os dous que desputaron na Copa Federación hai xa dez anos, superando a eliminatoria o cadro galego por valor dobre do gol fóra da casa. 

 En canto aos partidos desputados en Santiago, o bagaxe é positivo para un Compos que se levou ata tres triunfos sendo o último, pola mínima, hai tres anos. A maiores, catro empates con só o da tempada pasada acabando con goles. Sería con un por equipo, con Javi Delgado adiantando aos visitantes e Parapar deixando na casa un punto contra un rival con dez. 

 A última cita, na primeira volta, tampouco puido rematar con vitoria picheleira. Primo adiantou aos cántabros facendo efectiva a 'lei do ex', como xa fixo cando militaba nas filas do Avilés, e Chus Ruiz faría o segundo e definitivo á media hora. Un mal partido dos nosos que acababa coa expulsión de Álvaro Casas no engadido para completar unha mala tarde. 

 Vitorias con autoridade. 

 A pasada fin de semana, o equipo de Secho confirmou o seu cambio de imaxe. Despois de facer catro de seis puntos posibles dende a chegada do novo adestrador, a conta mellorou aínda máis cunha vitoria importante fronte ao Laredo. Markitos, Pablo Antas e Santi De Prado certificaron un triunfo vital para os branquiazuis contra un rival xa descendido e que non foi quen de opoñer suficiente resistencia para poder evitar a caída e dar unha segunda boa nova consecutiva aos seus. 

 A Gimnástica de Torrelavega tamén foi quen de gañar na casa contra o filial do Real Valladolid, equipo en mala dinámica e que se mete nunha pelexa pola permanencia, aínda que vendo todo cun pequeno colchón de catro puntos sobre a promoción de permanencia e de cinco sobre un Compos ao que visitarán na derradeira xornada. Primo, Dani Gómez, Chus Ruiz e Gándara asinaron os catro goles dunha vitoria na que o último goleador acabaría expulsado. 

 Aumentan as opcións. 

 Unha segunda volta para esquecer nos levou de poder pelexar polos postos altos a facelo por unha permanencia que semellaba practicamente imposible hai quince días. Non obstante, o gran traballo realizado por Secho dende a súa chegada permitiu a este equipo confiar en que se pode superar a mala situación. Os sete puntos conseguidos dos nove últimos en xogo aumentan as opcións dun Compos que xa ve o posto de promoción de permanencia moi preto, a só un punto, e os de permanencia a tres, con Salamanca e Coruxo igualados a puntos e o enfrontamento individual cos casteláns gañado. 

 Con todo isto, hai que pensar xa nunha nova xornada que, dependendo dos resultados, podería permitir aos nosos depender de si mesmos nas dúas últimas datas do campionato. Todo pasa por gañar á Gimnástica. A maiores, haberá que estar moi pendentes do que pase no encontro entre o Escobedo e o Coruxo en terras cántabras este sábado. Tampouco haberá que perder de vista a visita do Llanera a Langreo así como o partido que xogará o Salamanca en Abegondo. 

 Unha xornada chave para os intereses dos nosos nun final de liga ao que se poden sumar nesta loita a Marino de Luanco e Valladolid Promesas, agora a cinco e catro puntos respectivamente do posto de promoción de permanencia e, no caso do filial pucelano, cun final de liga difícil. 

 Seguimos tendo a todos. 

 Por sorte, neste final de liga, os problemas físicos serios están respectando a un Compos que suma unha semana máis sen contar con baixas por lesión. Tampouco hai que falar de sancionados malia a gran lista de apercibidos de sanción. 

 Coñecendo dous resultados importantes. 

 O sábado, en Abegondo arrinca a xornada coa visita do Salamanca ao Fabril. Á mesma hora, Escobedo e Coruxo xogarán outro dos partidos chave para os obxectivos dun Compos que terá que esperar ao domingo para, ás 17 horas, enfrontar a súa cita xa coñecendo o feito polos tres equipos que o superan inmediatamente na táboa, con tres puntos de diferenza entre todos. Unha cita para a que se mantén a promoción de unha invitación por abonado maior de idade. 

 Por contra, para quen non poida asistir, poderá verse na segunda canle da TVG así como seguirse nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube. 

Unha semana de vida

 Unha semana máis e o Compos segue con vida. Máis, se cabe, que a pasada fin de semana despois de sumar de tres o domingo pasado contra o Salamanca CF UDS. Agora, con doce puntos por diante e con catro de desvantaxe con respecto ao Escobedo, o equipo de Secho visitará ao Laredo coa intención de non acompañar aos cántabros á Terceira división. 

 Os primeiros en caer.

 A falta de cinco xornadas para o final da tempada, o Laredo asinou o seu descenso matemático. Un equipo que pasou a tempada enteira nos postos máis baixos da clasificación e co obxectivo de, agora, non acabar no último posto da clasificación. Os cántabros, que conseguiron volver á categoría despois dunha tempada na Terceira Federación, non estiveron á altura dun grupo tremendamente igualado. Agora, acompañados de maneira virtual pola Gimnástica de Torrelavega, buscan deixar atrás esa presión por facer un bo papel e aumentaron a dura loita pola permanencia e a promoción por seguir un ano máis nesta Segunda Federación, obxectivo ao que aspiran os nosos. 

 O pechacancelas, con vinte e tres puntos no casilleiro, que sumou catro vitorias no que vai de campionato así como once empates ademais de quince derrotas. Un equipo que pasou sen gañar máis de tres meses, dende xaneiro ata o pasado domingo, deixando atrás a presión pola permanencia para asinar a primeira vitoria do curso a domicilio. Vinte e un goles a favor, sendo o segundo equipo con menos acerto, e corenta e sete en contra, que neste sentido os sitúan como a defensa que máis recibe. 

 Na casa fixeron gran parte dos seus puntos. Escobedo, Marino de Luanco e Rayo Cantabria marcharon de San Lorenzo sen ningún punto. Algo máis de sorte tiveron Guijuelo, Llanera, Langreo, Avilés e Ávila marchando cun empate, sendo os salmantinos e os avilesinos os únicos que o fixeron con goles. Pola súa parte, Coruxo, Numancia, Gimnástica, Valladolid Promesas, Pontevedra, Bergantiños e Salamanca marcharon cos tres puntos sendo os sorianos os únicos que encaixaron. 

 Poucos goles. 

 Compos e Laredo son xa vellos coñecidos. Tanto que o conxunto cántabro ten o mérito de ser o primeiro rival da historia dos nosos na Copa do Rei, daquela chamada Copa do Xeneralísimo, nunha eliminatoria que tería que ir ao partido de desempate no que os nosos conseguiron a clasificación para a segunda rolda. A maiores, outras tres tempadas nas que coincidiron ata a presente, sendo a quinta. 

 Antes, os nosos non contaron ningunha derrota fronte a un rival contra o que cinco encontros acabaron en vitoria branquiazul, todas elas en Santa Isabel ou San Lázaro, mentres que as cinco restantes o fixeron con reparto de puntos. Neste caso si hai que falar do que pasou en terras cántabras, onde as catro citas que se xogaron acabaron con empate e só unha delas foi con goles, un por equipo. 

 A última cita, nesta primeira volta, rematou con vitoria pola mínima para os nosos. Cinta faría o primeiro pero non tardaría en igualar Diego, aínda no primeiro tempo. No segundo chegaría un gol de Manu Rivas para anotarse os tres puntos. Un resultado que non se puido dar no 2022, en Laredo, onde as defensas fixeron ben o seu traballo e privaron de goles aos dianteiros. 

 De tres. 

 A pasada fin de semana, por fin, o Compos sumou de tres. O fixo contra un Salamanca que vai en caída libre e xa está inmerso na pelexa pola promoción de permanencia, aínda que contando cun partido menos e a posibilidade de depender de si mesmos. Para iso, foi suficiente un gol de Markitos a pase de Roque e, de novo, unha gran actuación da defensa evitando que o conxunto salmantino puidera crear máis perigo. 

 Quen tamén se sacou de enriba a presión por non gañar foi o Laredo. Co descenso xa confirmado, os cántabros visitaron Valladolid coa intención de deixar atrás unha xeira de máis de dous meses sen gañar. No primeiro tempo asinaron o primeiro gol, obra de Vassilakis, mentres que Arruabarrena poría o segundo de vantaxe no marcador. Jorge Delgado, a cinco minutos para o final, anotaría o único tanto local, insuficiente para sumar.

 Con todo. 

 De novo, Secho podería ter á súa disposición a todo o equipo incluíndo a Pablo Crespo. O central viu o quinto cartón o domingo pasado e, tras reclamar o clube, o central estar presente nesta cita despois de que se lle retirara o cartón e, con el, a sanción. Xunto el, seis xogadores máis chegan a esta cita con catro cartóns, apercibidos de sanción neste treito final de curso. 

 Unha semana chave. 

 A parte deste partido en Laredo, o sábado teremos outras dúas citas importantes para os intereses dun Compos obrigado a gañar. Non obstante, a vitoria xa non é suficiente sendo imprescindible que os que están nos postos superiores caian. O Escobedo visitará Avilés á mesma hora mentres que o Llanera recibirá ao Fabril media hora despois. 

 Quen non se desprace poderá seguir o partido nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube. 

Respiración asistida

 A pasada fin de semana, o Compos foi quen de sacar un empate no Pepe Quimarán. Un resultado insuficiente para poder aumentar a esperanza de vida pero, de momento, si válido para poder manter esa pequena opción por unha permanencia que cada semana está máis lonxe. Por sorte, o calendario parece que pode facer posible cumprir ese obxectivo, que mudou nestes últimos meses, e todo pasa por gañar este domingo a un Salamanca CF UDS que pasou de pelexar por estar na parte alta da táboa, por un posto na promoción de ascenso, a facelo en zona de ninguén e puidendo meterse en serios problemas no caso de seguir en caída libre.

 En problemas. 

 O Salamanca CF UDS chega a este final de liga cun partido pendente por xogar, fronte ao Ávila, e perdendo forza nunha clasificación moi axustada, na que rápido podes pasar de pelexar pola promoción de ascenso a facelo pola de descenso. Iso foi o que pasou ao cadro salmantino. Hai algo más de un mes contaba con opcións de asaltar os postos altos e agora sacan catro puntos de vantaxe a un Llanera que marca o comezo dos postos perigosos, ocupando o posto de promoción de permanencia que tanto desexa alcanzar o Compos a estas horas. 

 Case dous meses separan a actualidade e a última vitoria salmantina en liga, sumando agora seis xornadas consecutivas sen coñecer a vitoria e ocupando a undécima posición da táboa con trinta e oito puntos. Un equipo que gañou dez partidos, o mesmo número de derrotas e que empatou os oito restantes. Un equipo que chega sendo o quinto con máis goles a favor, con trinta e sete, e tamén coa segunda peor defensa, con corenta goles encaixados igualados neste sentido co Compos. 

 Lonxe do Helmántico, trátase dun dos mellores visitantes, con vinte puntos colleitados grazas a cinco triunfos gañando en Guijuelo, Vigo, Torrelavega, Valladolid, Astillero e Laredo hai dúas semanas. En canto a empates, só fronte a Escobedo e Llanera. En máis ocasións, cinco, caeron. Pontevedra, Langreo, Avilés, Bergantiños e Numancia foron capaces de vencer contra un equipo que só en dúas saídas non conseguiron ver portería. 

 Tráxica historia. 

 Sete anos separan a primeira vez na que Compos e Salamanca, daquela Salmantino, se enfrontaron. Un enfrontamento que nos deixa esta cuarta campaña compartida entre os dous equipos comezando esta historia no peor momento posible e do xeito máis cruel para os nosos. Unha historia que non foi a mellor tendo en conta que nas sete citas anteriores só unha acabou con triunfo branquiazul fronte aos tres empates e outras tantas vitorias castelás. 

 A primeira ocasión foi na primeira fase de ascenso á Segunda B, das tres que enfrontou, contra o equipo dirixido por Yago Iglesias. Caída fronte ao Espanyol B e remontada contra o Terrassa para chegar a unha final que comezaba cun empate a un gol no Helmántico e que levaba o cadro visitante en San Lázaro pola mínima. A partir de aí, un empate para pechar a Segunda B e unha vitoria branquiazul, na primeira campaña da Segunda RFEF, nun partido que tivo que ser aprazado no seu día e que superaron os nosos grazas aos goles de Fer Beltrán, Escudero, Primo e Parapar, superando os dous tantos do cadro visitante. 

 Na primeira volta, no Helmántico, tamén tivemos festa de goles con tres nos primeiros quince minutos. Caramelo abriría a lata no primeiro minutos de xogo, empatando Samu e repetindo Caramelo nese arrinque de xogo tan tolo. Na segunda metade volvería igualar o resultado Ocaña cun gran gol. 

 Insuficiente. 

 A pasada fin de semana, o Compos tiña na súa man saír da UCI superando a un Llanera que se presentou co obxectivo claro de non encaixar e buscar a portería de Rabanillo á contra. Non foi así como conseguiron poñerse por diante, xa no segundo tempo, chegando o gol local grazas a unha asistencia de Fausto Tienza. Co resultado adverso, Secho deu entrada a Fer Cano para buscar máis conexión co ataque e foi o propio valenciano o encargado de asinar o resultado final con empate. 

 Menos sorte tivo o Salamanca na casa recibindo ao filial do Valladolid. Un partido no que se adiantaron os locais grazas a un gol de Carlos Parra no engadido do primeiro tempo. Os branquivioletas non tardaron, no segundo tempo, en igualar o resultado grazas a un tanto de Xavi Moreno. Si tardaría en chegar, no engadido, o segundo e definitivo dos visitantes, obra de Jorge Delgado.

 O que nos queda por diante. 

 Cinco puntos nos separan do Llanera, que marca o primeiro posto que pode dar lugar á permanencia. Sete, e emparellamento individual perdido, con respecto ao Coruxo. Quince puntos por xogarse e un calendario que parece permitir aos nosos, por que non, poder pelexar pola permanencia. Despois desta cita, onde só se pode gañar, quedarían por diante as visitas a un Laredo xa descendido e a un Ávila que segue dependendo de si mesmo para xogar a fase de ascenso, malia non pasar por un bo momento. Por San Lázaro pasarán a Gimnástica de Torrelavega, descendido virtualmente, e Valladolid Promesas, que está tamén en terra de ninguén e podería chegar á derradeira xornada xa sen nada polo que loitar. 

 O camiño máis complicado, ou máis esixente, o ten un Escobedo que terá que enfrontar tres xogos con rivais directos, como son Guijuelo, Coruxo e Llanera, ademais de Avilés e Bergantiños. O propio Llanera terá que ser xuíz na pelexa polos postos altos, enfrontándose tamén con Pontevedra e Fabril, a parte de dous derbis con Langreo e Marino. Duro será tamén o camiño do Guijuelo, que visitará Escobedo e Avilés e recibirá a Rayo Cantabria, Numancia e Coruxo. E pechamos co equipo vigués, que depende de si mesmo para asinar a permanencia directa, tendo que saír a Langreo, Escobedo e Guijuelo e recibindo no Vao a Marino e Rayo Cantabria. 

 Un pouco de aire. 

 A semana pasada puideron volver, aínda que entre algodóns e sen rematar de recuperarse das súas respectivas lesións, Álvaro Casas e Pablo Crespo. Os dous centrais foron titulares nun equipo plagado de defensas cubrindo as posicións posibles e esta semana estarán tamén, aínda que non ao cen por cen, para axudar a un Secho que recupera a Manu Rivas e Ocaña despois das súas sancións. Por sorte, non hai que falar de ningunha baixa máis por acumulación de amoestacións malia contar con varios apercibidos. 

 Pechamos a xornada. 

 Este domingo teremos que agardar, e poder desfrutar das Festas da Uña no barrio de San Lázaro, ata as 20 horas que está marcado este partido que pecha a fin de semana. Un partido para o que volverá haber promoción de abonados coa cal poderán retirar unha invitación cada abonado maior de 17 anos para un acompañante. 

 Por contra, para quen non poida asistir poderá ver o partido pola segunda canle da TVG así como seguir nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube. 

Agora ou nunca

 A derradeira bala. Non queda outra opción para poder seguir pelexando pola permanencia que gañar nun Pepe Quimarán onde poder facer un bo xogo non é doado. Unha final, máis importante aínda que a do partido no Vao hai dúas semanas, que de non superar cun triunfo podería significar xa o noventa por cento do descenso do Compos á Terceira Federación. Diante, un Llanera que chega en boa forma, igualado a puntos co Coruxo mais ocupando o posto de promoción de permanencia. 

 Unha gran segunda volta. 

 O Llanera comezou a segunda volta ocupando a penúltima posición da táboa. Un equipo que se soubo mover moi ben no mercado de inverno e o resultado non puido ser mellor. De facer once puntos en dezasete xornadas a facer o dobre en once. De ser un claro favorito ao descenso a poder chegar con vida ao final da tempada e acadar o seu mellor posto histórico, permanencendo na Segunda Federación. 

 Trinta e tres puntos suma o cadro asturiano a día de hoxe, ocupando o posto de promoción de permanencia, igualados a puntos cun Coruxo co que teñen perdido o emparellamento individual. Ata en oito ocasións sumaron de tres e se repartiron o premio noiutras nove, caendo en once. En canto aos goles, sumaron vinte e sete, os mesmos que Coruxo e Compos, e encaixaron trinta e catro. Uns números que melloraron de maneira radical dende o novo ano. 

 Na casa contan cuns números moi positivos, moi diferentes aos que encadean lonxe do Pepe Quimarán malia a mellora desta segunda parte do campionato. Diante da súa xente puideron superar cinco partidos, todos pola mínima, destacando o triunfo contra o Rayo Cantabria con ata sete goles. Outros tantos xogos, cinco, acabaron en empate con Pontevedra e Salamanca sendo incapaces de marcar un gol. Por contra, Coruxo, Numancia, Langreo e Escobedo conseguiron saír de Llanera cos tres puntos, todos eles na primeira volta. 

 Un ano moi diferente. 

 Levamos só tres meses de ano e as diferenzas entre Llanera e Compos, agora rivais por un mesmo obxectivo, son abismais. Os nosos pechaban decembro cunha derrota en Valladolid, salvados, a un punto da promoción de permanencia e con cinco de vantaxe sobre o descenso. Pola súa parte, o Llanera pechaba o capítulo de derrotas na casa contra o Escobedo e deixaban o 2024 penúltimos con once puntos, os mesmos que os separaban dos nosos. 

 Durante o mes de xaneiro, as cousas seguiron máis ou menos igual. En febreiro, outro tanto do mesmo, cos nosos pelexando por non caer ao abismo. Non obstante, a primeira xornada de marzo deixaba aos asturianos por enriba dun Compos que encadeaba tres derrotas consecutivas. As tres xornadas seguintes só servirían para aumentar a diferenza a prol dos asturianos, que chegan con cinco puntos de vantaxe e sete xornadas sen perder. Diante, unha Esedé cunha xeira de sete partidos consecutivos sen coñecer a vitoria e tres derrotas consecutivas sen ver sequera portería. 

 Con isto, hai que falar de que a pasada fin de semana os nosos non foron quen de sequera amosar oposición contra o Bergantiños no que sería o último partido de Luisito ao cargo do equipo, sendo cesado en menos de un mes. Pola súa parte, o Llanera si foi quen de gañar na súa visita a Valladolid grazas a un gol de penalti no último treito do encontro. 

 A única parte positiva de todo. 

 Se queremos algo positivo de todo isto temos que botar unha ollada ao pasado. Na primeira volta sería o Compos quen levaría os tres puntos, sendo imprescindible repetir a fazaña este sábado nun partido que pode significar máis de tres puntos. Un rival que esixíu ao máximo aos de Antón Permuy e que non baixou os brazos, recibindo o único gol pasado o minuto oitenta. Sería David Soto quen aproveitaría un rexeite logo dunha falta botada por Fer Cano quen faría ese único gol. 

 Anos atrás, no 2021, teríamos a primeira visita dos nosos a Posada de Llanera cun resultado curto pero tamén positivo. Pablo Durán sería o autor de dous goles no verde sintético conseguindo quitar valor ao gol local anotado por Saha, xogador que deixaría o equipo en xaneiro para pasar ás filas do Tarazona. 

 Problemas para Secho. 

 Por se a situación límite do equipo non era suficiente, Secho terá un problema engadido de cara a este sábado. No capítulo de sancións, recupera a Álvaro Casas despois dunha semana de ausencia pero perde a Ocaña e Manu Rivas, dúas ausencias importantes que deixan orfa a banda esquerda. Tamén contará con problemas no centro da defensa, xa que Pablo Crespo segue coa súa recuperación e Álvaro Casas se mancou nun ombro no partido contra o Fabril e, segundo o novo adestrador, chega como dúbida ata última hora. 

 A por todas. 

 Este sábado, partido importante contra o Llanera e, sobre todo, contra un campo en xeral moi diferente ao habitual. Unhas medidas moi reducidas, rozando as mínimas oficiais, e de herba artificial, o cal vai dificultar o xogo dun Compos que non acostuma a xogar en terreos así. Unha cita que comezará mañá sábado ás 17 horas no Pepe Quimarán e que se poderá seguir nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube. 

Quedamos sen tempo

 O tempo pasa e o Compos non parece capaz de erguerse. Quedan sete partidos. Quedan sete finais. Para un equipo que mentalmente parece estar morto. Non saen as cousas. En defensa, erros importantes que custan puntos. En ataque, un equipo que pasa desapercibido. E non pode pasar máis tempo sen que este equipo saque a raiba e comece a sumar de tres para intentar salvar a categoría e comezar de cero a tempada que vén. Diante, un Bergantiños coa frecha cara arriba, un dos equipos máis en forma da Segunda Federación a día de hoxe, inmerso nunha dinámica moi positiva. 

 Pensando en grande. 

 O Bergantiños volveu o pasado verán á Segunda Federación coa intención de poder manterse na cuarta categoría do fútbol español, algo que foron quen de asinar na anterior etapa no seu primeiro curso. Un camiño difícil, cunha primeira volta mellorable pero chegando agora cunha xeira de cinco vitorias consecutivas que levaron a este equipo a ocupar os postos altos, aínda con opcións de pelexar pola quinta posición no treito final do campionato. 

 Un mes de marzo inmellorable para os carballeses o sitúan na sexta posición, a catro puntos dun Fabril que se levou o triunfo no partido aprazado, con trinta e nove puntos no peto. Once vitorias, igualando neste rexistro ao Avilés, e seis empates, que os deixan como o terceiro equipo que menos veces se repartíu o premio, ademais de dez derrotas para o segundo equipo máis goleador do grupo con corenta e un goles a favor. Por contra, só catro equipos encaixaron máis que os trinta e seis recibidos polos vermellos. 

 Un dos mellores locais do grupo e cuns números a domicilio bos. Cinco vitorias, en Salamanca, Torrelavega, Langreo, Laredo e Ávila, chegando as dúas últimas pola mínima; e só dous empates, en Guijuelo e Escobedo. Por contra, caeron en Vigo, Valladolid, Pontevedra, Avilés, Soria e Llanera, sendo a caída en terras asturianas un punto de inflexión a raíz do que despois chegou esa xeira tan positiva. 

 Derbi histórico. 

 Compos e Bergantiños levan detrás unha historia conxunta moi longa. Tanto que a primeira saída do clube santiagués na Serie A, antiga Preferente, foi a Carballo. Máis de sesenta anos nos que coincidiron en dezaseis tempadas. Máis de trinta partidos nos que os nosos saíron como os principais gañadores con dezasete triunfos. En nove ocasións foron os carballeses quen sumaron de tres e as cinco restantes se pecharon con empate. Un emparellamento que tamén está desnivelado en canto aos goles con cincuenta e seis a favor dos nosos e vinte e sete para os rivais. 

 En Santiago, sendo o Bergan un dos moi poucos equipos que chegaron a xogar contra os nosos nos tres campos da cidade, caendo goleado na Residencia na primeira cita e chegando a primeira vitoria visitante, sendo a primeira vez que os nosos non gañaban, en Santa Isabel. En San Lázaro, catro vitorias branquiazuis, dous carballesas e outros tantos empates. 

 Na última vez que se enfrontaron, o partido acabou sen goles no partido que supoñía a estrea de Javi Jiménez baixo paus despois da lesión de Pato Guillén. Un partido difícil, hai dous anos, no que non se puideron ver tantos por parte de ningún dos dous conxuntos. Por outra parte, este mesmo curso, en Carballo, o resultado sería moi diferente cun Compos que espertaría logo dun penalti parado por Rabanillo. A partir de aí, a mellor actuación ofensiva de Samu con tres goles, asistido en dous por Manu Barreiro, e un cuarto de Ocaña de moi bela factura. 

 Polos opostos. 

 Compos e Bergantiños levan unhas xeiras moi diferentes. Os nosos, agora ás ordes de Luisito, encadean seis xornadas sen coñecer a vitoria. Pola súa parte, os de Jorge Cuesta suman cinco vitorias consecutivas. 

 O Compos chega a esta cita despois de dous derbis na última semana. Derrota no Vao e derrota en San Lázaro contra o Fabril, no partido aprazado polo temporal. Cinco goles en contra. Cero goles a favor. Case os mesmos tiros sobre a portería contraria dun equipo que non volveu amosar a intensidade do partido fronte ao Avilés caendo ao inferno do descenso coa mente desfeita. 

 No lado contrario chega un Bergantiños que aínda pode pelexar por entrar na promoción de ascenso. Nas Eiroas, contra o Valladolid Promesas, puideron ver o final da súa xeira de vitorias despois de chegar aos vinte minutos con dous goles de diferenza. Non obstante, no segundo tempo recortaría diferenzas Alex Pachón chegando ao final do xogo con vida. A cinco minutos para o final do tempo regulamentario empataría Kensly Vázquez e xa no engadido repetiría Alex Pachón sumando de tres unha semana máis. 

 Tres baixas importantes. 

 Para este novo derbi, Luisito mantén a ausencia de Pablo Crespo, aínda lesionado. Tampouco poderá contar con Álvaro Casas nin Santi De Prado por sanción. Por outro lado, si poderá volver ao equipo Ocaña despois da súa sanción o mércores. 

 Todos co equipo. 

 Este domingo, máis que nunca, o equipo precisa que a afección apoie con todo no camiño aos tres puntos. Unha cita que comeza o domingo ás 17 horas, para a que se mantén a promoción de entradas de balde para abonados, e que se poderá ver na segunda canle da TVG así como seguir nas contas de X da Curva Branquiazul e do clube.