Logo de catro anos, e varias horas dende que se conseguiu tal fito, o Compos volve á Segunda B. Unha Segunda B diferente, que de novo volverá ter unha boa representación de equipos galegos co ascenso do cadro santiagués e o descenso histórico, que aínda está por ver se se leva a cabo, do Deportivo. Unha Segunda B que contará con dúas fases e un calendario moi diferente pero que traerá de novo moitísima ilusión á cidade como xa o fixo o equipo dirixido por Yago Iglesias, ao que moito hai que agradecer, durante estes catro anos de gran fútbol e que deixan a categoría nun campo incomparable como é Balaídos e o 25 de xullo, que podía saír mal?
Primeiro tempo sen balón.
Tentando repetir o feito fronte ao Barco, o Compos non buscou tanto a posesión do esférico fronte a un Ourense moi ben en defensa, sen ocos, e con Adri Castro na parte máis adiantada do xogo sendo unha constante ameaza para a zaga branquiazul. Foi, de feito, o dianteiro cedido polo Deportivo o encargado de transformar un centro de Murilo dende a banda. Un bo gol que, na parte positiva, chegou con moito tempo por diante para buscar igualar o resultado.
Co resultado en contra, chegaron un pouco os nervios. O Compos xa buscou algo máis a posesión do esférico pero sen conseguir poñer en perigo a portería defendida por Parra máis alá dun par de intentos de Saro e algún centro de Hugo Sanmartín que non atopou rematador. Non obstante, o Ourense pasou a facer un xogo un tanto máis duro, freando as acometidas branquiazuis e sacando do partido a algún xogador coma Bicho, que recibiu un cartón amarelo por protestar.
E volveu o Compos.
Logo do paso por vestiarios, o Compos volveu ser ese equipo que, con balón, domina e non ten case rival. O estilo que chegou con Yago Iglesias a Santiago e que, logo de catro anos, tres deles en fase de ascenso, gañando dúas ligas e cunha pandemia mundial polo medio, nos levou á categoría de bronce.
A entrada de Brais Abelenda por Hugo Sanmartín serviu para aproveitar as amoestacións dos xogadores do Ourense e darlle máis velocidade ao xogo na banda. De feito, o de Bembibre non precisou máis de un minuto para crear a primeira ocasión, que non foi quen de materializar Bicho na área.
As ocasións sucedéronse sobre a portería de Parra, con máis ou menos puntería pero cunha alta intensidade no xogo branquiazul. Unhas tarefas ofensivas que puideron ter o seu froito mediado o segundo tempo cun gol de Primo a pase de Jimmy que o asistente do colexiado invalidou por fóra de xogo un tanto dubidoso, que sería por milímetros no caso de ser así.
Superado o gol anulado, só pasaron tres minutos ata que unha nova entrada de Brais Abelenda á área ourensá rematou co extremo no chan por falta de Cassio, que non vería o segundo cartón con esa entrada. E dende os once metros, Pablo Antas, a Fresadora de Monterroso, non o dubidou e asinou o gol do empate. Un gol que valía o ascenso.
Algo máis de vinte minutos por diante máis o engadido, que foron outros dez a maiores, para asegurar o ascenso. Non sería doado contra un dos mellores rivais dos últimos anos, mais o paso dos minutos, con algunha que outra perda de tempo que supuxo un cartón amarelo para Pato, deixou o camiño máis claro. Hai que dicir tamén que os nervios, como é obvio, estaban ao máximo e deixaron así as expulsións de Soto e Murilo nunha lea formada logo dunha falta sobre Gabri.
Catro anos de proxecto.
Catro anos pasaron para que xente como Yago Iglesias e Rodri Veiga levaran a este equipo onde merece. Catro anos nos que pasaron pola Esedé grandísimos xogadores coma Lucas, agora nas filas do Racing de Santander e xa con minutos na Segunda división; Alex Ares, Aythami, Santi Gegunde, Marcos Remeseiro, Róber e unha larga lista de homes na que non poden faltar dúas lendas deste equipo como son Juan Cabrejo e Recoba. Tamén hai que falar de xente cun gran futuro como Ube, Ander, Sobrido, Tomás Abelleira, Mon ou Naveira, aínda cunha boa carreira por diante.
Catro anos nos que se buscou facer un EQUIPO, un bloque de xogadores cos que conseguir todo e que comezou con Yago, Samu e Saro chegando dende Noia e que, se todo vai ben, serán parte do equipo o vindeiro curso por quinto ano consecutivo.
Jimmy, talismán.
Estivo en 2009, ascendendo en Monzón. Estivo en 2013, ascendendo en Cieza. E estivo en 2020, ascendendo en Balaídos. Sen dúbida, Jimmy non é só o xogador con máis partidos da historia do Compos senón que tamén é sinónimo de ascenso, sumando tamén outro anterior á Terceira división. Un lateral, un xogador, un capitán que coñece como ninguén este clube no que, a vindeira campaña, repetirá na Segunda división B onde tantas boas tardes de fútbol ofreceu.
Ningún comentario:
Publicar un comentario