Capítulo dous

 Despois da vitoria pola mínima do pasado domingo, chega a volta. Un partido tinguido dunha guerra creada polo clube local, intentando crear un ambiente hostil para os afeccionados e xogadores branquiazuis. Un encontro que xa comezou o pasado domingo, co segundo gol aragonés, e que se converteu nunha loita mental coas entradas como primeiro paso. Non obstante, comeza gañando un Compos ao que lle serve con non perder nun campo que se convertirá nun inferno. 

 Na casa, un serio perigo. 

 O Tarazona rematou a liga como un dos grandes locais da categoría. Un equipo que soubo facer bo o seu campo a base de goles e unha defensa férrea que lles permitiu asinar en positivo a maior parte dos seus partidos. Ademais, anotaron gran parte dos seus goles diante dunha afección que apretará durante os noventa minutos. 

 Imos comezar co que serviría para os nosos. Utebo, Alavés B e Brea conseguiron conquistar o verde sintético do Municipal de Tarazona. Tres equipos que foron quen de deixar a súa porta a cero para sumar de tres en partidos duros e con expulsados. Gernika e Beasain non tiveron esa sorte en defensa pero conseguiron, cada un, un empate a un gol. 

 Por contra, ata doce partidos acabaron con triunfo turiasonense. Desas vitorias, só cinco acabaron mantendo a porta de Dorronsoro a cero, mais quedando a vantaxe mínima só contra Cirbonero. A maiores, sete citas onde a vantaxe foi por máis dun tanto destacando os seis goles anotados contra o Alfaro ou os cinco contra o filial da UD Logroñés. 

 Trátase dun equipo que diante da súa xente fixo un total de corenta goles, dous máis que o Compos en toda a liga, e que encaixou só catorce nesas dezasete citas desputadas. Neste sentido hai que ter en conta que Pato recibiu un gol máis en seis partidos máis deixándonos unha bonita loita entre o uruguaio e Dorronsoro, dous veteranos cun gran nivel baixo paus. 

 O que puido ser...

 No partido de ida, ao Compos non lle foi doado entrar no partido. Contra un Tarazona moi valente, os de Juan Carlos Andrés precisaron de vinte minutos para achegarse á portería rival. Non obstante, un aviso de Pablo Antas serviu para dar un paso adiante e só uns minutos despois, antes do tempo de lecer, chegou o gol que axudaba a ver a cousa moito mellor. Un disparo de Samu dende lonxe que peta no pau e gol de Darío aproveitando o rexeite. 

 A segunda parte comezou moito mellor. Con só cinco minutos, unha carreira de Parapar ata a liña de fondo, centro atrás e gol de Mario. O propio dianteiro barcelonés transformou unha pena máxima antes realizada sobre Jordan. Pero, como xa nos ten acostumado este equipo, chegou unha relaxación que botou por terra un resultado co que deixar practicamente sentenciada a eliminatoria. Un disparo de Samu co que perdoar o cuarto e dous goles en contra en algo máis de dez minutos, os dous chegados pola dereita, e que permitían ao Tarazona contar con opcións reais de remontar. 

 Con victoria na ida, pase na volta. 

 Non foron poucas as eliminatorias que tivo que superar o Compos ao longo da súa historia, tanto a ida e volta como nunha pequena liga de catro equipos. Pero poucas foron as ocasións nas que se xogou a ida en Santiago e a volta a domicilio. Non obstante, cando isto pasou e se foi cun resultado positivo, o ascenso chegou. 

 En 2009, dous goles de Claudio e outro de Vladimir serviron para viaxar a terras aragonesas cunha cómoda vantaxe. En Monzón, o Atlético Monzón foi quen de adiantarse no primeiro tempo medrando as súas opcións, as cales desapareceron cun gol de Centrón no segundo tempo. Aínda así, os aragoneses fixeron un segundo e a piques estiveron de asinar o terceiro nunha eliminatoria que deixaba ao Compos en Segunda B.

 Algo semellante pasou catro anos despois. Ante Ebro e San Juan, nas dúas primeiras roldas, o Compos foi quen de sacar bos triunfos por catro e tres goles de diferenza. A domicilio, dous empates que non puxeron en risco a presenza branquiazul na final. Nesa derradeira eliminatoria, triunfo por dous goles ante o Cieza no Vero Boquete e mesmo resultado en terras murcianas para asinar o ascenso á Segunda B. 

 Neste sentido, hai un antecedente no que se cumpre isto exactamente. E é que hai case sesenta anos, os nosos se enfrontaron en Santa Isabel ao Béjar Industrial sumando unha vantaxe dun gol para a volta. O mesmo resultado sacaron os casteláns tendo que ir a un terceiro partido onde caería o Compos. 

 As opcións pasan por non perder. 

 Xa sen valor dobre para os goles fóra da casa, teremos diante a un Tarazona ao que lle serve gañar pola mínima o partido, empatando a eliminatoria, e aguantando ese resultado ata o final da prórroga. Gañando por dous ou máis goles, o pase sería para os aragoneses xa sen opción de xogarse esa media hora extra. 

 O Compos terá que gañar ou empatar. O que sexa non perder será suficiente para pensar no sorteo do luns a partir do sábado ás dez da noite. Con isto, cabe dicir que calquera resultado a domicilio asinado ao longo deste curso serviría para poder pelexar ata o final agás a derrota por dous goles en Avilés. 

 Fer Beltrán, peza importante. 

 Ao longo desta tempada, o Compos xogou en tres campos de céspede sintético. Tres citas nas que houbo un nome propio que se presentou como unha das pezas máis importantes nesas citas asinando tres dos seus cinco goles. 

 Nas Eiroas, Charly adiantou ao Bergantiños na primeira parte. Na segunda, Roque igualou o resultado e Fer Beltrán, ao que non se lle dá nada mal este tipo de campos, asinou a vitoria. Non viu porta no Ganzábal, onde si marcou Mario por partida dobre e onde Jaime Santos se estreou con gol. E o propio centrocampista do Saviñao volvería ver portería, ata en dúas ocasións, na vitoria no Municipal de Guijuelo, onde Darío pechou o triunfo. 

 Imos con todo. 

 Durante o partido de ida, Pablo Crespo tivo que ser substituído por un golpe. Non obstante, o central cántabro xa está recuperado e podería estar este sábado despois de adestrar o xoves xa normalmente. Outros como Parapar, Cano e Allyson pasaron ao longo da semana por un proceso vírico do que xa están recuperados tamén. Quedan sen viaxar Damián, lesionado, e Elliot. Ademais, estréase na lista Rubén Casas, xuvenil. 

 Encerrona preparada. 

 Imos co que pasou ao longo desta semana. O domingo, a directiva do Tarazona di non saber que prezo nin cantidade de entradas enviarían a Santiago. O luns, aparece a opción de que serían cento cincuenta entradas a vinte euros e o Concello de Santiago confirma que fletarán autobuses para os afeccionados que queiran desprazarse. O martes, as negociacións entre clubes fan que sexan cincuenta entradas máis... que non chegan ata o mércores deixando apenas dous días para recollelas no estadio os que queiran desprazarse. 

 Non obstante, isto non é todo. O Municipal de Tarazona é un campo pequeno. Menos de novecentas persoas terían opción de ver o encontro sentados, aínda que todo apunta a que haberá bancadas supletorias para esta cita. Lonxe disto está a capacidade dun campo que os aragoneses sitúan en máis de dous mil persoas con gran parte vendo o partido de pé, tal como apunta que terán que facer os compostelanistas desprazados. 

 O partido arrincará ás 20:15 horas e poderá verse en directo na web da TVG, así como en diferido na TVG2 o domingo pola mañá. Tamén se poderá seguir nas contas de Twitter da Curva Branquiazul e do clube. 

Resultado curto

 O Tarazona chegou a Santiago coa intención de desfrutar dun partido histórico e saiu cun resultado moito mellor do que cabía esperar a falta de dez minutos. O Compos, que chegou a ir con tres goles de vantaxe, desbotou unha oportunidade de ouro de deixar encamiñada a eliminatoria a falta de noventa minutos obrigados a non perder o vindeiro sábado, sendo suficiente un triunfo pola mínima para dar o pase aos aragoneses. Un partido duro, onde os aragoneses fixeron o seu xogo no primeiro tempo e que puido quedar sentenciado no segundo. Ademais, mención especial para unha actuación arbitral que deixou moito que desexar permitindo un fútbol duro e sen pitar ata dous penaltis a prol do Compos no primeiro tempo. 

 De menos a máis foi un Compos que se viu superado nos primeiros intres do encontro. O Tarazona saiu con forza, ben situado no terreo de xogo e cun fútbol ao borde do regulamento, permitido por un colexiado que puxo o listón moi alto. Con isto, pouco se puido xogar nos primeiros vinte minutos do partido. A partir de aí, os de Juan Carlos Andrés buscaron meter unha marcha máis, pechar aos zaragozanos no seu campo e apretar na busca do gol. 

 A primeira oportunidade do partido chegou nas botas do Compos. Un córner que provoca Parapar e na seguinte xogada remata Antas algo por riba da portería visitante. Un primeiro aviso que metía ao equipo nun encontro onde parecía mandar o rival. Pouco a pouco e sen arriscar, chegaría a pelota ás inmediacións da área contraria axudando o primeiro troco por lesión do partido, nun Tarazona que recibiu un segundo golpe, neste caso en forma de gol, só dous minutos despois. Disparo de Samu que peta no pau e rexeite que non perdoa Darío para poñer de cara un xogo difícil. 

 Puido ser a sentenza. 

 O segundo tempo comezou aínda mellor do que se pechou o primeiro. En só cinco minutos, Parapar chega a liña de fondo pola dereita, superando a todos en velocidade, pon un pase da morte que non consegue despexar a defensa e Mario non desaproveita a ocasión para asinar o segundo. E só cinco minutos despois repetiría o barcelonés dende os once metros logo dun penalti por empurrón sobre Jordan. 

 Unha vantaxe cómoda, con tres goles de diferenza, para un Compos que se vía cómodo sobre o terreo de xogo. O propio Mario a piques estivo de facer o cuarto, terceiro na súa conta particular, Jordan topouse con Dorronsoro e Samu, por segunda vez, mandou o balón á madeira. O cuarto non quería entrar pero tampouco semellaba haber problemas para sumar un triunfo. 

 Sen Crespo cambiou a cousa. 

 A mala nova do encontro chegou cando levabamos vinte minutos do segundo tempo. Pablo Crespo tivo que retirarse do terreo de xogo e a defensa baixou unha marcha, aproveitándoo o Tarazona nos últimos minutos, deixando claro o cansanzo por parte dos locais. 

 Logo do balón de Samu ao pau, o Tarazona tivo nas súas botas un balón parado preto do medio do campo. Balón longo ao lado dereito da área, testarazo ao centro da área e non perdoa Toni Jou na frontal da área pequena cunha volea que entra pola escadra da portería de Pato. 

 Co gol visitante, o Compos buscou meterse ao ataque para facer o cuarto e devolver eses tres tantos de vantaxe ao luminoso. Non obstante, as forzas xa non eran as mesmas e o Tarazona aproveitou para chegar pola dereita, centro que prolongan na área e gol de Adri Carrasco nun final onde quixo e non puido o cadro branquiazul recibindo Parapar un golpe que o deixou sangrando. 

 En seis días, unha volta que se presenta emocionante e na que o Compos ten que sacar algo positivo, sendo insuficiente perder por calquera resultado xa que a igualada global beneficia ao mellor clasificado. 

Non hai dúas sen tres

 Rematada a liga regular na cuarta posición, chega agora a oportunidade dos nosos de estrearse nesa Primeira Federación da que tanto se fala, e non sempre de maneira positiva. Unha oportunidade que tomar a partir deste mesmo domingo contra un rival inédito ata o de agora na historia do Compos, cun longo historial entre Terceira e Preferente aragonesa, e que chega para facer historia cuns números moi fortes. Un Tarazona dirixido por Javi Moreno, ex xogador de Primeira nos noventa e primeira década deste século, e que garda un bo recordo da capital galega. 

 Un equipo con moito gol. 

 A Sociedad Deportiva Tarazona pasou toda a súa historia no fútbol aragonés, alternando a Terceira división coa Preferente. Foi así ata 2020. Chegou a pandemia cando o equipo zaragozano lideraba a clasificación con dous puntos de vantaxe sobre o Teruel, equipo que xa é de Primeira Federación. Ese fito foi suficiente para levalos a pelexar por sexto ano consecutivo para fuxir da categoría. Superaron a Brea e Deportivo Aragón para facer historia e, tres anos despois, sumaron dúas permanencias ás que sumar esta fase de ascenso. 

 Esta mesma tempada, os de Javi Moreno, non só fixeron historia senón que, ademais, conseguiron uns números case inigualables. Un dos equipos máis fortes na casa e que asinou un total de cincuenta e seis puntos en total. Dezaséis vitorias, oito empates e dez derrotas para os terceiros do grupo segundo. Non obstante, o mellor chega cos sesenta goles a favor, unha cantidade só superada polos tres grandes do fútbol español de entre as catro principais categorías. Por contra, encaixaron trinta e sete, demostrando que ese bo facer ofensivo non se compensa tanto cunha boa defensa. 

 Como locais contan cunhas cifras difíciles de igualar. Non obstante, fóra da casa non se trata dun equipo tan fiable e que se presenta como un muro defensivo, cun xogo duro e pouco gol. Con isto, lonxe do Municipal de Tarazona, conseguiron un total de dezaoito puntos gañando catro encontros, empatando seis e perdendo sete. Aínda, con isto, é un equipo que só quedou sen ver portería a domicilio en cinco oportunidades anotando vinte goles e, por outro lado, recibindo vintetrés goles nas súas saídas. 

 Bos recordos. 

 O Tarazona é a primeira vez que visitará o Vero Boquete ao longo da súa historia. Non obstante, dous equipos aragoneses pasaron polo teatro dos soños de San Lázaro nos últimos anos para medirse ao Compos en sendas fases de ascenso, con resultados inmellorables. 

 Un Compos campión na 2009 debía superar unha eliminatoria para volver á Segunda B por primeira vez dende a caída aos infernos. Tamén na ida, contra o Atlético Monzón, os de Chus Baleato chegaron ao tempo de lecer sen goles e parte da afección protestando fóra do estadio. No segundo tempo, dous goles de Claudio e outro de Vladimir serviron para encamiñar un ascenso que se pechou en terras aragonesas. 

 Outra caída á Preferente e a chegada de Quinteiro deixounos dous ascensos seguidos, dende Preferente ata Segunda B. Foi no segundo, único con fase de ascenso, cando houbo que estrearse contra outro equipo chegado de Aragón. O Ebro foi o primeiro rival branquiazul e, de novo, coa ida en Santiago. Como pasou catro anos antes, os de Fredi deixaron o pase xa encamiñado nese primeiro partido. Neste caso, tres goles de Joselu e outro de Marcos Suárez foron suficientes para pasar ás semifinais. De novo, ao igual que no anterior, acabaría en ascenso. 

 Sen cambios. 

 A pasada fin de semana, o Compos certificou, matematicamente, o seu pase a esta fase de ascenso como cuarto clasificado. Aínda así, os de Juan Carlos Andrés chegaron ao treito final como terceiros clasificados grazas a un gol de Parapar que supuxo unha boa vantaxe. No segundo tempo, un baixón de intensidade permitiu que o Marino puidera poñer en perigo a portería de Pato e Jairo Cárcaba asinou o gol que deixaba aos nosos na mesma posición coa que comezaron a xornada, sen aproveitar o esvarón do Valladolid Promesas. 

 Xa sen nada polo que xogar, o Tarazona visitou á Real Sociedad 'C'. Un partido onde os de Javi Moreno se limitaron a defender, no que acumularon cartóns amarelos e incluso un vermello no segundo tempo, e no que chegaron ao tempo de lecer cun resultado favorable grazas a un gol de Carlos González. No segundo tempo, Aimar González entrou para reforzar aos locais e só precisou dous minutos para igualar o marcador. Menos de quince minutos despois fixo o segundo co que deixar os tres últimos puntos na casa do terceiro filial donostiarra. 

 Javi Moreno xa coñece o estadio. 

 Nas filas do Tarazona atópanse xogadores como Razvan ou Marcos Mendes que xa saben o que é pisar o verde do Vero Boquete de San Lázaro con Guijuelo e Navalcarnero respectivamente, sendo o segundo incluso autor dun gol. Tamén Adrián Carrasco sabe o que é enfrontarse ao Compos, mais neste caso sendo a domicilio cando defendía as cores do Móstoles o curso pasado. 

 Non obstante, o caso máis destacado é o do seu adestrador. Javi Moreno pasou por equipos coma Atlético de Madrid ou Milan. Tamén polo Deportivo Alavés co que, no 98, eliminou ao Compos da Copa do Rei cun gol no treito final na volta, en Santiago, na que era a súa estrea como xogador do equipo vasco. Unha tempada despois, co Numancia, tamén marcou en San Lázaro. 

 Bicentenario. 

 Este mesmo domingo, Álvaro Casas podería acadar a segunda centena de encontros lucindo a camisola da SD Compostela. O capitán pode acadar os douscentos partidos oficiais, entre Liga, Copa do Rei e Copa Federación logo da súa chegada á Esedé hai xa seis anos. 

 Outro que pode chegar a unha cifra redonda é Pato. O porteiro uruguaio suma, a día de hoxe, cento corenta e nove partidos co récord de minutos imbatido nas súas mans e só trece goles encaixados en vintedous partidos este mesmo curso, convertíndose, de novo, nunha peza chave coa que pensar no ascenso. 

 Pato está de volta. 

 A pasada fin de semana tivemos a gran sorpresa da volta de Pato. O gardameta uruguaio, que levaba tres meses de baixa, volveu para deixar unha boa imaxe sobre o verde do Vero Boquete malia encaixar o gol do empate. Quen non puido estar foi Damián, que seguirá sendo baixa, e Pablo Crespo, que podería volver esta fin de semana despois de completar xa algún adestramento co resto dos seus compañeiros.

 A por un bo resultado. 

 Un domingo máis e, para manter a costume, toca madrugar. De novo, o Vero Boquete abrirá as súas portas para acoller outro partido á hora do vermú en plenas festas da Ascensión, co Composfest incluído. Unha semifinal de fase de ascenso na que se espera unha boa entrada e no que todos temos que pasar por caixa, con entradas a 8 euros para abonados e 15 euros para público xeral. 

 Para quen non poida asistir, poderá verse na segunda canle da TVG e seguirse nas contas de Twitter tanto da Curva Branquiazul coma do clube.