500

A mellor afección que hai levou este domingo pola mañá ao equipo branquiazul a poñer un pé na Segunda B. O Compos conseguiu un empate moi importante nun campo histórico e diante unha afección que non deixou de animar nos noventa minutos despois de horas de viaxe dende a capital galega. Ademais, hai que destacar o grandísimo traballo feito por Lucas evitando un resultado maior para un equipo local que se viu beneficiado pola actuación do colexiado, moi permisivo, e con numerosas interrupcións que frearon o ritmo dun partido sen un dominador claro. 


Primeiro tempo de recoñecemento. 
O Salmantino saltou ao terreo de xogo máis metido no partido que o Compos facéndose coas primeiras chegadas sobre a portería de Lucas conseguindo a súa primeira oportunidade aos cinco minutos e espertando aos nosos, que pouco máis tardaron en meterse no xogo para asinar as mellores chegadas a balón parado ante a dificultade de pisar a área. 
Primo, anulado, non puido case tocar a pelota sen ter enriba a algún contrario ou recibir unha falta, sendo o xerador das ocasións a pelota parada máis perigosas preto a portería salmantina. Non obstante, as mellores oportunidades chegaron dende a banda dereita con Saro como un dos xogadores máis ofensivos mandando centros ao corazón da área.
Sen un dono claro, o partido viu un ir e vir de intentos de ocasións nas dúas porterías sen excesivo perigo, a mellor tentativa do primeiro tempo chegou pola banda dereita, por Saro. O santiagués subiu a banda unha vez máis e xogou con Rubén. O extremo vilagarcián puxo un centro medido ao segundo pau e alí apareceu chegando dende atrás Naveira, sen oposición, para anotar cun gran testarazo. 
Primeiro gol antes do tempo de lecer para afrontar un segundo tempo con algo máis de tranquilidade pensando en facer un segundo gol contra un rival que non puxo as cousas nada fáciles.

Lucas, mención a parte. 
O Salmantino saltou ao segundo tempo buscando o seu terceiro empate nestes tres partidos de promoción de ascenso que xogaron na casa. Un empate que conseguiron non na súa primeira chegada do segundo tempo nin na segunda senón nunha terceira na que o gardamallas branquiazul demostrou ser humano cometendo o seu único erro nos noventa minutos, un erro difícil de evitar logo dunha xogada que comezou cunha falta sobre Samu que non sinalou o colexiado, deixando moito que desexar sen castigar moitas accións do cadro castelán. 
Co empate no luminoso, o Salmantino foi un tanto superior en campo contrario buscando superar de novo a un Lucas que tivo unhas das súas mellores actuacións do curso. O gardamallas branquiazul foi quen de deixar a Murci sen o seu premio logo de numerosos intentos con varios paradóns deixando claras as razóns polas que é titular. 

Ao final, ningún dos dous equipos puido rematar con vitoria mais o empate a un gol semella positivo para un Compos que perdeu nas súas dúas últimas saídas. Hai que destacar tamén que para os salmantinos é un gran resultado xa que nas dúas eliminatorias anteriores arrincaron tamén con empate na casa conseguindo o pase á seguinte rolda a domicilio, nos encontros de volta. 

ALIÑACIÓN: Lucas; Saro, Casas, Uña, Naveira; Samu, Tomás (Mon, min. 62); Diego Rey (Sobrido, min. 52), Alex Ares, Rubén (Santi, min. 74); e Primo.
CARTÓNS: Amarelo para Naveira.
GOLES: 0-1 42' Naveira, 1-1 57' Ortiz.
CAMPO: Helmántico. 500 seareiros branquiazuis. 

Último paso

Despois de dar a cara diante un gran filial de Primeira en terras catalás e de dar unha lección de fútbol en San Lázaro diante do Terrassa, o Compos terá que dar un último paso para volver á Segunda B. Nun campo difícil, cun desprazamento cómodo e, presumiblemente, cunha gran chegada de seareiros branquiazuis ás bancadas dun campo tan histórico coma é o Helmántico. 
Diante, o noso derradeiro rival no camiño á categoría de bronce. O Salmantino, un dos equipos que naceu logo da desaparición da UD Salamanca ocupando a súa praza na Terceira división, quere acadar tamén un ascenso histórico logo de chegar a esta fase de ascenso dende a cuarta posición, acadada na derradeira xornada do campionato. 


A polo terceiro ascenso consecutivo.
En 2013, o Salmantino, ao igual que Unionistas, naceu logo da desaparición do equipo grande da cidade castelá. Un equipo que asinou durante dúas tempadas consecutivas a súa permanencia no grupo 8 da Terceira división, en ámbalas dúas ocasións rematando na 9ª posición, mais descendendo a Provincial fóra dos terreos de xogo. 
O camiño dende a categoría máis baixa do fútbol castelán-leonés non foi tan duro para o cadro salmantino. Con só unha derrota en todo o curso, acadaron o ascenso a Rexional sen excesivos problemas. O mesmo, o ano seguinte volvendo á Terceira división en dous anos e sen complicarse moito a vida. 
A súa volta á cuarta categoría do fútbol español non foi un paseo mais conseguiron acadar o seu obxectivo na derradeira xornada do campionato. Conseguírono con 74 puntos, a só 6 do líder, o Unionistas, a tres do segundo e igualados a puntos co terceiro, que asegurou a súa posición na xornada final. 
38 puntos no Helmántico, empatando en 2 ocasións e perdendo noutras 5, e outros 36 a domicilio, onde só perderon 3 partidos incluindo tamén unha promoción de ascenso na que están a superar eliminatorias lonxe da casa. 
En canto a goles, trátase do segundo equipo con máis tantos ao seu favor, con 74, só superado pola Arandina, que rematou segunda. Por contra, os 35 goles encaixados na liga regular deixan ao equipo adestrado por Pablo Cortés na quinta posición desta hipotética clasificación. Neste caso destaca tamén a presenza de Murci, ex dianteiro de equipos coma a Cultural Leonesa, Arenas de Getxo ou Talavera entre outros, como autor dun total de 16 goles dende a súa chegada ao equipo no mes de novembro logo de arrincar a tempada nas filas do Eldense, co que fixo outros tres goles. Completa os 20 no que vai de curso con outro anotado na fase de ascenso. 

A ida, partido importantísimo. 
Ao igual que pasou na pasada eliminatoria, o Compos terá que poñer un pé no ascenso a domicilio. E terá que facelo nun campo onde un rival non gaña dende o mes de abril. A iso hai que engadir que os nosos non saben o que é conseguir un bo resultado lonxe de San Lázaro dende a penúltima data de liga, no Carballiño, gañando ao Arenteiro e asegurando de xeito matemático o campionato. Na fase de ascenso, dúas derrotas e ámbalas dúas con dous goles de diferenza deixando sen ascenso aos nosos na rolda de campións e creando algunha que outra dúbida en Terrassa, conseguindo unha remontada para o recordo na volta. 
Pola súa parte, o Salmantino aínda non sabe o que é gañar no Helmántico nesta fase de ascenso. Con dous empates en dous partidos, os dous con goles, a sorte quedaba para o enfrontamento de volta, nas dúas ocasións a domicilio, onde conseguiron ir superando aos seus respectivos contrarios con emoción ata o final.

O gol, case asegurado.
Tendo en conta que estamos nunha final e que ningún dos dous equipos quere perder, o gol semella estar asegurado nesta ida, na que o Compos parte como favorito e coa obriga de marcar algún tanto que o deixe algo mellor situado de cara á volta, sete días despois en San Lázaro, cun resultado non tan negativo coma pasou no Olímpic de Terrassa. 
O Helmántico, campo histórico do que logo falaremos, viu como ata cinco equipos marchaban cos tres puntos. Real Ávila, Palencia Cristo Atlético e Bembibre conseguiron, pola mínima, o triunfo mentres que Numancia B e Arandina o fixeron con dous goles de diferenza. Ademais, hai que engadir que Beroil Bupolsa e Atlético Astorga, en liga, e Poblense e Mutilvera, en fase de ascenso, conseguiron igualar o marcador ante un equipo que só quedou sen marcar na súa casa en dous partidos dos máis de vinte que acumulan. 

Moita igualdade no Helmántico.
Ao longo da historia, dende 1985 e ata 2003 para ser máis precisos, o Compos visitou o Helmántico en seis ocasións para enfrontarse á UD Salamanca. Seis precedentes que nos deixan uns datos un tanto igualados de máis. De feito, o números 2 repítese xa que esas foron as ocasións nas que os nosos gañaron alí, no 97 e 2001, as mesmas que o xogo rematou en empate, 85 e 2000, e en derrota branquiazul, 96 e 2003 sendo a derradeira ocasión na que se viron as caras dous históricos do fútbol español e que suman, entre os dous, un total de 16 tempadas en Primeira e 41 en Segunda división.
Ademais, sen ir máis para atrás, o Compos participou en catro ocasións na Segunda B na última década enfrontándose a un bo número de equipos da comunidade veciña. Palencia, Ponferrada, León, Zamora, Miranda do Ebro, Guijuelo, Burgos, Valladolid, Astorga e Aranda de Duero foron paradas obrigatorias dos nosos con resultados non tan positivos para os nosos.

Expertos en emoción.
Por se non era suficiente clasificarse para a fase de ascenso na derradeira xornada, o Salmantino pode presumir de controlar ben a emoción nesta promoción. De feito, logo de empatar na ida das dúas eliminatorias, equipo de Salamanca superou ao Poblense na primeira rolda remontando un 2-0 en contra e anotando os dous goles cos que igualar e dar a volta ao resultado nos cinco últimos minutos.
Algo máis tiveron que xogar a pasada fin de semana. Contra o Mutilvera, outro dos campións eliminados na primeira rolda, Murci fixo o gol visitante mentres que Dani Ederra empatou para os locais a cinco minutos para o final do encontro forzando a prórroga. E foi aí, na media hora engadida, cando chegou o gol de Juanan, con dez minutos por diante deixando fóra ao campión navarro, que terá que agardar un ano máis para volver á Segunda B.

Todos dispoñibles. 
Antes do partido do Terrassa, no quencemento, coñecimos a baixa de Róber, que chegaba algo forzado ao encontro. O seu posto quedou ocupado por Rubén e Santi apareceu durante o segundo tempo confirmando a súa recuperación e sendo un xogador moi importante para completar esa remontada diante dun equipo que pouco fútbol parecía ter nas súas botas. Pola súa parte, Cardeñosa cumpriu ciclo de amoestacións e poderá estar ás ordes de Yago Iglesias este mesmo domingo. 
Noutra orde de cousas, hai que ter moi en conta os cartóns para o partido de volta. Para esta fase de ascenso, na que a sanción chega co terceiro cartón amarelo, chegan á final apercibidos Rubén, Naveira, Álvaro Casas e Saro, que non poderían estar na volta de ver un cartón amarelo. 

Desembarco branquiazul. 
O sorteo por fin quixo que o desprazamento fora algo cómodo para a familia branquiazul. De feito, o clube, en colaboración co Concello de Santiago, poñen á disposición dos seareiros que queiran un número ilimitado de autobuses polo prezo de 20 euros para maiores de idade e 10 euros para menores. O prezo inclúe tamén a entrada, de 10 euros, no Helmántico e a viaxe sería a partir das 5 da madrugada dende a capital galega, San Lázaro para ser máis exactos, e volvendo despois do encontro. O partido será o domingo ás 12 da mañá no Helmántico de Salamanca e as entradas para afeccionados da Esedé estarán dispoñibles nas oficinas de San Lázaro, xa que haberá unha parte do estadio exclusiva logo dun acordo entre os dous clubes.
Quen, por contra, non poida ir poderá seguir o encontro en directo a través das diferentes redes sociais da Curva Branquiazul, Facebook e Twitter, así como no perfil oficial do clube en Twitter. 

Á conquista de Salamanca

Despois de superar ao Terrassa nun partido perfecto en San Lázaro, superando unha eliminatoria que se puxo costa arriba na ida, o Compos xa coñece ao seu rival. A Final, o último paso cara á Segunda B, pasa por Salamanca, onde os nosos terán que visitar un estadio histórico como é o Helmántico para enfrontarse ao CF Salmantino UDS, un dos clubes formados na cidade na honra da desaparecida UD Salamanca. 


Un cuarto. 
Só dous cuartos clasificados chegaron vivos a esta eliminatoria final. O Atlético Sanluqueño, que foi o primeiro en saír no sorteo, e os salmantinos. Un conxunto xoven, formado hai só 5 anos, e que xoga os seus partidos no estadio grande da cidade, a diferenza do Unionistas, que o fai no anexo do Helmántico. Cuartos no grupo 8 con 74 puntos, clasificáronse para esta fase de ascenso na derradeira xornada de liga grazas a unha vitoria traballada diante do Cebrereña, por 3-2.
Con moito gol nas súas filas (74), só superados pola Arandina no seu grupo, contan tamén cunha boa defensa que encaixou só un total de 35 goles. 22 vitorias, 8 empates e 8 derrotas falan ben dun equipo que asinou números moi semellantes tanto na casa coma a domicilio, con só dous puntos de diferenza.
De feito, hai que destacar que no Helmántico conseguiron 12 vitorias, dúas máis que fóra de Salamanca, pero perderon boa parte dos seus partidos diante da súa afección caendo ata en 5 ocasións, tres delas pola mínima. Si ben é certo que acumularon tantos empates na casa ao longo da tempada como no que vai de promoción de ascenso. 
Ata aquí chegaron despois de dúas eliminatorias nas que se desfixeron do Poblense na primeira rolda e Mutilvera na segunda. O dato máis curioso é que nas dúas roldas xogaron a ida na casa empatando nas dúas ocasións e decidiron o pase a domicilio, na volta, con resultados axustados remontando un 2-0 ante o Poblense con dous goles nos derradeiros 5 minutos e chegando á prórroga ante o Mutilvera. 

Desprazamento cómodo. 
Se hai algo positivo en todo isto é que o desprazamento foi o máis curto posible. Logo de dúas viaxes a terras catalás, algo máis de 400 quilómetros separan Salamanca da capital galega. E para aí haberá que ir a vindeira fin de semana, onde se xogará a ida, mentres que a volta será en San Lázaro sete días despois con horarios aínda descoñecidos. 

Nunca deixes de soñar

O Compos fíxoo. Logo dun recibimento aos xogadores doutro nivel, o equipo volveu facer algo moi grande. Logo da derrota en Terrassa, os de Yago Iglesias conseguiron unha remontada que os deixa a 180 minutos da gloria, do soño que levan facendo realidade dende o pasado mes de agosto. Ante os cataláns, Tomás e Primo, por partida dobre, asinaron os tres goles que nos levan un paso máis alá contra un rival que coñeceremos o luns no sorteo. 


Mellor do pensado.
Nin no mellor dos soños cabía esperar o gran encontro feito polos nosos no primeiro tempo. Unha saída coas ideas claras, buscando a posesión do esférico, levou aos nosos a ter oportunidades claras con rapidez. A iso hai que engadir que o primeiro premio, co que aumentar as opcións en gran medida, chegou superados os dez minutos logo dunha xogada en equipo. Primo buscou asistir a Rubén e o disparo deste petou no pau. O rexeite caeu a Tomás, que non perdoou cun testarazo imposible para o gardamallas. 
O máis difícil estaba feito. O Compos xa estaba por diante no marcador con tempo suficiente por diante para, mínimo, empatar a eliminatoria, algo máis sinxelo coas bancadas ateigadas de seareiros que non deixaron de animar durante os noventa minutos. 
Sen mostras de reacción por parte do equipo visitante, o dominio branquiazul foi a máis co paso dos minutos e o segundo gol caeu xusto antes do tempo de lecer. Tamén coa cabeza, Primo asinou o gol do empate a centro de Alex Ares. Un golazo co que facer estoupar de ledicia a todos. 

Momento da sentenza.
Se din que un gol xusto antes do tempo de lecer é un golpe psicolóxico para quen o encaixa, non é para menos recibir un gol que, ademais, serve para remontar a eliminatoria, antes de cumprirse os cinco minutos do segundo tempo. Unha contra que inicia Rubén cun pase para Primo e o cántabro, logo dun caneo co que desfacerse dun contrario, bateu ao porteiro cun disparo raso lonxe do seu alcance. 
Evitada a prórroga, tocaba asegurar o resultado contra un equipo que non probou a Lucas en todo o primeiro tempo e boa parte do segundo. E das perdas de tempo dos visitantes durante a primeira metade, algo de tranquilidade por parte dos visitantes con Diego Rey e Primo loitando cada balón para buscar un cuarto tanto que non puido chegar antes do minuto noventa. 

Nervios finais. 
O Compos tiña o pase na man. O Terrassa precisaba dun gol. Os vinte minutos finais convertíronse nunha dura loita baseada nun bo número de faltas, algunhas non sinaladas, e dúas chegadas perigosas por parte dos cataláns, unha no engadido, que puxeron aínda máis nervios sobre o verde. Non obstante, Lucas demostrou de novo uns grandes reflexos para evitar a nosa eliminación e poñer ao Compos a 180 minutos da gloria. 

ALIÑACIÓN: Lucas; Saro, Casas, Uña, Naveira; Samu; Tomás (Alberto, min. 59), Alex Ares, Rubén (Santi, min. 64), Diego Rey (Mon, min. 76); e Primo. 
CARTÓNS: Amarelos para Rubén, Naveira, Mon, Lucas e Alex Ares.
GOLES: 1-0 12' Tomás, 2-0 44' Primo, 3-0 49' Primo.
CAMPO: San Lázaro. 

Motivos para crer

É un resultado negativo e non houbo gol a domicilio na ida. Non obstante, sobran motivos para crer nun Compos que aínda non dixo a súa última palabra. De feito, as opcións para os nosos pasan, en primeiro momento, por meter o primeiro gol dende as bancadas cun bo ambiente en San Lázaro, digno das mellores tardes de fútbol en Santiago. Ademais, hai bos precedentes que acompañan as esperanzas branquiazuis diante dun Terrassa moi forte a domicilio.


E por que non?
Ata oito resultados do noso Compos na casa ao longo da tempada e outros tres, as únicas derrotas a domicilio, sufridos por un Terrassa forte tamén a domicilio e que demostrou contar cunha defensa forte e poboada, formada por momentos por ata nove xogadores e o porteiro, valen para poder celebrar unha nova final polo ascenso que nesta ocasión semella ser algo máis dura. 
Ao longo da tempada, San Lázaro foi testemuña de grandes citas e, sobre todo, resultados que poderían facer que os nosos tiveran dúas semanas máis de traballo. Oito vitorias por dous ou máis goles dos nosos fan que as esperanzas dunha remontada aumenten. Ademais, hai que ter en conta que algunhas desas vítimas foron equipos coma Racing Vilalbés ou Somozas. 
Durante a primeira volta, Silva, Negreira e Arenteiro caeron por tres, catro e ata cinco goles de diferenza, uns resultados máis que suficientes aínda encaixando un gol. Pola súa parte, despois das vacacións de nadal, Ribadumia, Racing Vilalbés, Somozas e Ourense caeron todos cun 3-0 que nos levarían directos á derradeira rolda da fase de ascenso. Por contra, outro resultado que tamén valería mais nos levaría a media hora máis de fútbol, é o 2-0 conseguido diante do Vilalonga no pasado mes de maio. A eses resultados na casa hai que engadir tamén o 0-5 conseguido na Illa de Arousa, que faría dunha noite de nervios, algo moito máis tranquilo. 
Pola súa parte, o Terrassa só perdeu en tres ocasións a domicilio durante o curso. Non obstante, os tres resultados servirían aos nosos para manter opcións. O 2-0, que encaixaron ante L'Hospitalet e Prat, e o 3-0 recibido diante da Pobla de Mafumet na súa última derrota ata o momento, hai tres meses, deixarían aos nosos ou na prórroga ou ben clasificado para a final. 

Un ollo ao pasado.
Non hai que ir moi lonxe para atopar resultados tamén moi válidos. Na anterior fase de ascenso dos nosos, alá polo ano 2013, o Compos fixo pleno de vitorias na casa con tres resultados que servirían, de novo, para forzar media hora máis de fútbol. 
Esa promoción comezou cun 4-0 ante o Ebro aragonés, unha eliminatoria que se pechou cun empate a domicilio. Na semifinal, un 3-0 contra o San Juan navarro que se completou con outro partido igualado en canto a goles. Algo menos suficiente sería o resultado conseguido na final, ante o Cieza. Un 2-0 que, de novo, obrigaría a permanecer media hora máis en San Lázaro sufrindo.
En 2009, superando a promoción de campións, o noso equipo tamén asinou un resultado moi positivo e suficiente para repetir esta mesma fin de semana. Ante o Atlético Monzón aragonés, na ida, con dous goles de Claudio e outro de Vladimir. O resultado da volta, 2-1 a prol dos oscenses, serviu aos nosos para acadar un ascenso á categoría de bronce logo de catro anos pola Preferente e un curso paseando pola Terceira.

Un pasado en común. 
Hai quince anos que o Terrassa pasou por San Lázaro na súa única visita á capital galega. Foi nun partido de liga, na campaña 2002/03 na Segunda división, nun partido non exento de polémica. O Terrassa, que rematou con nove, púxose por diante no segundo tempo grazas a un gol de Monty. A vitoria catalá durou só dez minutos, ata o gol de Sequeiros para empatar. O andaluz foi tamén autor do segundo tanto do encontro no engadido. 
Por outro lado, outro dato a ter en conta, é que o Compos xa se tivo que enfrontar a outro equipo catalán noutra fase de ascenso que rematou cun resultado final. Foi na promoción de ascenso á Segunda división en 2002 e ese rival que pasou por San Lázaro foi o Barcelona B. Non obstante, o resultado foi insuficiente para o que se buscará este domingo, xa que a vitoria branquiazul foi pola mínima con gol de Maikel. Hai que dicir tamén que nesa mesma promoción, noutro grupo, conseguiu o ascenso o Terrassa sendo o último ascenso á categoría de bronce dos dous equipos.

1 en 12.
Outra razón para crer. O Compos xogou seis promocións de ascenso coa que se está a desputar este curso. Cinco fases de ascenso superadas e outra que aínda está por ver nas que, ollo a este dato tan importante, só recibiu un gol xogando como local. 12 encontros e só 1 gol encaixado en Santiago, en Santa Isabel, que demostran que a capital galega é un muro case insuperable.
A primeira promoción de ascenso foi á Segunda división alá polo ano 1991. Primeira ocasión na que o noso equipo pelexaba por entrar no fútbol profesional e o fixo deixando claro que non perdería a oportunidade de acadar a categoría de prata. Aínda en Santa Isabel, o Alcoyano e o Alavés pasaron pola cidade sen poder ver portería mentres que, na derradeira xornada, o Compos asinaría ese ascenso diante dun Badajoz que chegaba líder do grupo e que non puido facer nada malia anotar o único gol que encaixarían os nosos nunha fase de ascenso en Santiago. O resultado final foi de 3-1 e o Compos faría historia por primeira vez.
A categoría de prata non se fixo grande para o clube galego senón que, despois de tres tempadas, conseguiría o terceiro posto que daba opción a unha promoción contra o décimo sétimo clasificado da Primeira división, un dos postos de promoción de permanencia. Compos e Rayo Vallecano comezaron a eliminatoria cun empate a un gol en Madrid mentres que unha semana despois, en San Lázaro, o empate sería sen goles obrigando a xogarse un terceiro partido, en Oviedo, onde os nosos tocaron o ceo.
Catro anos en Primeira, outros catro en Segunda, un descenso á Segunda B e, á tempada seguinte, unha nova fase de ascenso á Segunda A. Un grupo moi complicado para os nosos pero con resultados inmellorables ante o Mérida e os filiais de Valencia e Barcelona, que non foron quen de ver portería perdendo os tres ante os nosos. Van tres promocións superadas e só un gol recibido na casa en sete encontros.
Un descenso administrativo e outro no campo levaron aos nosos a catro anos na Preferente, con moitas posibilidades de descender aínda máis. Non obstante, en 2008 o equipo volveu á Terceira división e non tardou nin un ano en saír campeón de grupo. Por diante, unha eliminatoria nada sinxela ante o campión aragonés, o Atlético de Monzón. E en Santiago, na ida, chegou unha nova goleada que deixaba aos nosos con pé e medio na Segunda B a falta de noventa minutos. Tres goles branquiazuis e nova ocasión sen encaixar un gol.
De novo, outro ano para esquecer, cun descenso dobre polo feito tanto no campo coma nas oficinas, que levaba ao equipo a militar na Preferente directamente sen pasar pola Terceira. Un ano na zona media e outra ocasión sendo campión e levando aos nosos a unha dura Terceira que rematou na terceira praza. Sen medo, pasaron por Santiago Ebro, San Juan e Cieza recibindo catro, tres e dous goles respectivamente e sen poder anotar ningún en San Lázaro nos 270 minutos, si en cambio facéndoo os dous primeiros a domicilio acadando dous empates e pechando o ascenso con outro triunfo, repetindo resultado, en terras murcianas.
E todo isto lévanos a esta tempada, na que de momento tivemos xa unha rolda que, grazas a ser campións de liga, deixounos unha segunda oportunidade malia perder. Non obstante, o Espanyol B non foi quen de anotar tampouco en San Lázaro nun encontro que remataría sen goles deixándoo todo para a volta, onde os barceloneses asinarían a súa volta á categoría de bronce.

Moito erro que correxir. 
No partido de ida, o equipo mantívose con opcións ata o engadido, cando os egarenses conseguiron o seu segundo gol. Non obstante, hai moito que correxir dun partido no que os nosos deixaron unha mala imaxe chegando, por momentos, a non saber competir e menos aínda poñer en perigo unha portería defendida por un muro case sen ocos estrelándose ao igual que pasou contra o filial do Espanyol. A iso hai que sumar a falta de gol dos nosos, que non gañan en Santiago dende hai algo máis dun mes. 

Unha baixa moi importante. 
Xa con Santi totalmente recuperado, que podería ser titular despois de non entrar na convocatoria no encontro de ida, Yago terá que mover algunha que outra peza ante a baixa importante desta fin de semana. Cardeñosa, que viu tres cartóns amarelos no que vai de promoción, un por partido, non poderá estar por sanción. 

Noite de festa? 
O partido dará comezo o domingo ás 20 horas en San Lázaro, sendo a cita do curso cun horario máis tarde. Será unha cita que ninguén se debería perder e para a que hai organizado un recibimento aos xogadores na porta do estadio. Ademais, para quen queira asistir ao encontro e non teña xa a súa entrada, estarán a un prezo de 5 euros para socios e acompañantes maiores de idade, cada aboado poderá sacar unha polo mesmo prezo, mentres que será de balde para socios menores de 18 anos. Por contra, para non socios estarán nas billeteiras a un prezo de 10 euros para maiores de idade e 5 para rapaces de entre 13 e 17 anos mentres que os menores de 12 entran de balde. 
Quen, por contra, non poida achegarse ao encontro, poderá seguilo en directo a través das diferentes redes sociais da Curva Branquiazul, Facebook e Twitter, así como no perfil oficial do clube en Twitter. Tamén se poderá ver en directo pola TVG2 e escoitarse a través da 'Esedé Radio', na web oficial do clube. 

Obrigados a facer historia

Un Compos sen ideas nunha nova visita a Catalunya terá que facer algo histórico en San Lázaro o vindeiro domingo se non quere quedar nunha Terceira que se presume moi dura de cara á vindeira tempada. En Terrassa, o cadro branquiazul non tivo ideas ante un equipo que soubo defenderse e aproveitar as súas ocasións, escasas, para sacar un resultado máis que positivo malia rematar con dez. 


Incómodos.
O encontro arrincou co Terrassa mandando nos primeiros minutos de partido. Ante a súa afección e sobre céspede artificial, ao que non están acostumados os nosos, os egarenses meteron aos nosos en campo propio buscando a portería defendida por Lucas, que aínda así pasou un primeiro tempo tranquilo sen ocasións locais. 
Superados os quince minutos de xogo, a pelota pasou a ser de dominio galego. O Compos fíxose coa posesión e, durante uns intres do encontro, xogouse pasado o centro do campo, sen chegar tampouco á escadra defendida por Ortega. A iso hai que engadir que os poucos intentos dos nosos foron freados polos de vermello pechando o primeiro tempo con dous cartóns amarelos, que se igualarían antes do tempo de lecer cos vistos por Cardeñosa e Rubén perdéndose o primeiro o partido de volta por sanción. 

Mala saída. 
O paso por vestiarios pareceu sentar mellor aos homes de Cristian García. De feito, non precisaron nin tres minutos para cambiar o partido por completo. Unha internada de Fran Piera libre de marca, con erro de Cardeñosa, ninguén lle entra e bate a Lucas a pracer. Un gol que serviu para encamiñar a vitoria e poder cambiar a forma de xogar, pasando a defender con once durante os corenta minutos restantes e probar, sen asumir riscos, á contra. 
Diante, un Compos sen ideas, bloqueado e cos mellores xogadores anulados ao igual que pasou diante do Espanyol B. A iso hai que engadir que os intentos dos nosos foron de novo freados a base de faltas nun partido que se pechou cun gran número de xogadores amoestados e, a once minutos para o final, un expulsado. 

Dez minutos de infarto. 
O final do partido contou cun pouco de todo. O Compos, case á desesperada, buscou aproveitar a superioridade numérica con Primo e Diego Rey como xogadores máis adiantados. Foron, ademais, os dous protagonistas dos minutos finais cun penalti non sinalado sobre o cántabro, que se castigou cun cartón amarelo para Naveira por protestar e outro para Primo, que na seguinte xogada deixou unha mostra de impotencia facendo unha falta en ataque; e unha oportunidade do centrocampista asturiano que se foi fóra por moi pouco. 
Pola súa parte, o Terrassa tamén tivo unha última ocasión para aumentar a diferenza. Unha xogada perigosa a balón parado, unha falta inexistente, que colga un xogador egarense e que, nun intento de despexar, Casas manda ao fondo das redes. Un gol en propia porta que pode deixar aos nosos sen un premio merecido durante nove meses.

San Lázaro debe ser o xogador número doce. 
O domingo ás 20 horas, San Lázaro debe ser moi importante para acadar algo que podería ser histórico. Dous goles forzarían unha prórroga mentres que un gol visitante obrigaría aos nosos a facer catro. Será unha final importantísima e o equipo precisa de todos. 

ALIÑACIÓN: Lucas; Saro, Cardeñosa, Casas, Naveira; Mon, Tomás (Diego Rey, min. 72), Alex Ares, Rubén (Ube, min. 57), Róber (Sobrido, min. 88); e Primo.
CARTÓNS: Amarelos para Cardeñosa, Rubén, Casas, Saro, Primo e Naveira.
GOLES: 0-1 47' Fran Piera, 0-2 90' Casas en propia porta.
CAMPO: Olímpic de Terrassa.

Nova viaxe, mesmo destino

Santiago-Barcelona, un camiño que os nosos xogadores van coñecer ben cando remate esta promoción de ascenso. E é que sete días despois de coller un avión rumbo a terras catalás, nesta ida da segunda rolda toca unha nova viaxe á mesma terra coa diferenza de que, nesta ocasión, o destino final será Terrassa, a algo máis de media hora de Barcelona.
En terras egarenses, o Compos terá que loitar na ida da segunda fase despois de que o sorteo do luns, que non deixa de poñer en dificultades a un equipo que busca seguir facendo historia, anunciase un encontro entre dous históricos do fútbol que se verán as caras quince anos despois de facelo na Segunda división. 


No último momento. 
Última xornada de liga. O Terrassa perdera a cuarta posición semanas antes en favor da Pobla de Mafumet, sempre co ollo botado ao posto de promoción de ascenso co que volver á categoría de bronce. Non obstante, na derradeira xornada do campionato, o cadro terraconense perdeu contra o Espanyol B deixando a posibilidade aos barceloneses que só tiveron que empatar na casa do Castelldefels para conseguir o premio final. 
Con 60 goles a favor, trátase do cuarto equipo con mellor cifra anotadora do grupo catalán, mentres que os 38 goles en contra o sitúan como o sexto equipo con mellor defensa deixando a porta a cero en 12 partidos acumulando, como mellor xeira do curso, un total de 8 xornadas consecutivas sen perder sumando 14 puntos e outra de 7 xornadas sen perder cun total de 17 puntos de 21 posibles, ámbalas dúas na primeira volta chegando a este encontro despois de 5 partidos sen perder. 
Como local, conseguiron menos puntos ca a domicilio (30). Con 8 vitorias, 3 delas pola mínima e 2 só anotando un gol, e 6 empates, só un sen goles, hai que falar tamén das 5 derrotas, todas elas por 0-1 agás a sufrida ante o Europa (1-3) sendo a única ocasión na que marcaron un gol na casa e non conseguiron puntuar. 
A nivel individual, trátase dun equipo forte en tódalas liñas con Raúl Torres como máximo anotador do equipo, con 10 tantos en liga. Non obstante, é dúbida despois de só dous minutos sobre o verde no que vai de promoción de ascenso. 

Diferente comezo. 
Os dous equipos chegan a este partido despois dunha rolda da fase de ascenso, que remataron con resultados moi diferentes. O Compos, caído da parte de campións, e o Terrassa, que superou sen grandes problemas a primeira eliminatoria, sen opción para o rival.
Os nosos recibiron a primeira mala nova ao coñecer que o seu primeiro rival, na fase de campións, sería o 'coco' do sorteo. O Espanyol B chegou a Santiago con respeto e sen conseguir facerse dono dun partido que puideron gañar os nosos na segunda metade. Non obstante, a efectividade total dos barceloneses na volta foi chave para adiar o premio branquiazul catro semanas máis convertíndoo nun 'coco' a partir de agora. 
Pola súa parte, os cataláns recibiron na súa casa ao Mar Menor no encontro de ida. Unha vitoria pola mínima cun gol de Toro foi suficiente para deixar a eliminatoria un pouco de cara a noventa minutos para o final. En Murcia, decidiron a eliminatoria con dous goles nos vinte últimos minutos, obra de Amantini e Nils en cousa de tres minutos. 

Quince anos. 
Hai uns meses cumpríronse quince anos da última visita dos nosos a Terrassa na única ocasión na que os dous equipos se viron as caras ao longo da historia. Foi na Segunda división 2002/03 e os nosos non conseguiron puntuar malia adiantarse cun gol de Sequeiros no primeiro minuto de xogo. Keko empatou aínda no primeiro tempo mentres que Monty fixo o segundo dos locais e definitivo. O mesmo resultado, a favor dos branquiazuis, repetiuse na segunda volta. 

Todos dispoñibles. 
Para este partido, Yago Iglesias terá á súa disposición aos vinte xogadores que forman o equipo esta tempada. Non obstante, Cardeñosa non podería estar no partido de volta de ver un cartón amarelo xa que, na promoción de ascenso, o terceiro cartón amarelo acarrea suspensión. 

Tarde de domingo. 
Nunha fin de semana con partidos importantes na fase de ascenso á Segunda B, o Compos visitará o Estadi Olímpic de Terrassa o domingo ás 18 horas. Un partido para o que o clube catalán puxo á disposición dos afeccionados entradas en venda anticipada a 5 euros para socios na bancada Xeral e Gol e 10 euros para a Tribuna. Mesmo prezo para non socios en Xeral e Gol e 15 euros na Tribuna. Para o día de partido, as entradas estarán a 15 euros en Xeral e Gol mentres que para a Tribuna estarán a 20 euros. Un encontro para o que se prevé unha boa entrada e para o que non se descarta a presenza de afeccionados branquiazuis. 
Para quen non poida viaxar, poderá seguir o encontro nas diferentes redes sociais da Curva Branquiazul, Facebook e Twitter, así como no perfil oficial do clube en Twitter.