Algo de historia

Se ben é certo que esta tempada foi un tanto diferente ao habitual e que tampouco rematará do xeito ao que estamos acostumados, o Compos xa tivo que vivir moitas cousas do estilo ao longo da súa historia. Porque, ao igual que acaba de vivir unha Terceira atípica, tamén tivo que competir nunha Primeira división con 22 equipos na que foi quen de ser subcampión de inverno. Tamén hai que falar de diferentes formas de ascenso nas que os nosos acadaron o éxito. 

De ascensos directos...

Comezamos isto en 1977. Chegaba a Segunda B e nela estréase un Compos que viña de ser noveno a tempada anterior na Terceira división, polo cal ascendeu directamente á que sería a nova terceira categoría do fútbol español e na que non aguantaría o equipo máis dunha tempada, descendendo na última xornada logo de empatar fronte ao Galáctico Pegaso. O paso pola Terceira división foi curto xa que dous anos despois chegaría un novo ascenso, tamén sen a obriga de pasar pola fase de ascenso, logo de ser campións na última xornada, na que un empate fronte ao Noia sería suficiente. Unha segunda etapa que, agora si, duraría 6 cursos. 

En 1986 volve descender o equipo á Terceira división repetindo, en 1990, o conseguido dez anos atrás xa con Fernando Castro Santos no banco. Un adestrador con experiencia no Pontevedra e Arenteiro, de onde procedía, e que volveu facer ao equipo campión con varias semanas de antelación, conseguindo o ascenso directo á Segunda B. Comezaba a época dourada dun Compos que en 1994 chegaría ao máis alto do fútbol estatal da man do de Poio.

Ás fases. 

Sería en 1991, só un ano despois de chegar á categoría de bronce, cando conseguiría o primeiro fito histórico do clube ascendendo ao fútbol profesional. Quedando terceiro clasificado na liga, perdendo o segundo posto na última xornada en Xetafe, foi preciso pasar por unha fase de ascenso en forma de liga de 6 xornadas onde o Compos superaría a Alavés nos dous partidos, Alcoyano e Badajoz, este na derradeira xornada, conseguindo o ascenso á Segunda división por primeira vez na súa historia. A primeira fase de ascenso, superada. 

Tres anos estaría o Compos na división de prata antes de conseguir un gran terceiro posto que o levaría a unha nova fase de ascenso e, como non, diferente á anterior. Se antes houbo que falar dunha pequena liga, ás portas do máis alto agardaba un Rayo Vallecano que tería a posibilidade de, a dobre partido, salvar a categoría. Non obstante, aquí chegaría unha diferenza que non se daría anos despois. E é que despois de dous empates, habería que xogar un terceiro encontro onde gañaría o Compos, moi superior. 

A diferenza chegaría catro anos máis tarde, en 1998. O Compos acabaría décimo sétimo, en postos de promoción de permanencia e tería que enfrontarse ao Villarreal. Empate sen goles no Madrigal e de novo empate a un gol en San Lázaro. Ascendería o equipo amarelo polo gol fóra da casa en vez de xogarse un terceiro partido como ocorreu anteriormente co noso equipo. 

Tres anos en Segunda división e volta á Segunda B, onde só fixo falta só unha tempada para asinar un novo ascenso á categoría de prata. Sería nun grupo con Mérida e os filiais de Barcelona e Valencia onde se conseguiría o último ascenso ao fútbol profesional, onde puideron aguantar un ano descendendo por temas extradeportivos. 

Logo de catro anos intentando sobrevivir en Preferente, o equipo volveu á Terceira división en 2008 para, xa con Jimmy no once, ascender ese mesmo curso á Segunda B na fase de campións contra o Atlético de Monzón, ao que chegaría Pato posteriormente. Non obstante, ese paso pola Segunda B volveu acompañado doutros problemas que levaron ao equipo, de novo, á Preferente, onde pasarían outros dous anos. 

E chegamos xa á última fase da que falar neste apartado, en 2013. O equipo, que chegaba de ascender á Terceira, non pasou máis dun ano na categoría asinando unha impecable fase de ascenso. Ebro, San Juan e Cieza víronse superados polo equipo de Fredi Álvarez nun mes e medio inmellorable e que abriría as portas do fútbol estatal por outros tres anos.

E chegou Yago. 

Tres anos na Segunda B, cun último do que pouco se pode dicir, acabaron cun descenso de categoría e un cambio radical nun equipo onde só se mantivo a Mon. Ao banco chegou, procedente do Noia, Yago Iglesias acompañado de xogadores coma Saro e Samu, fixos dende o primeiro día. Un adestrador co que se conseguiron, en catro anos, cousas que quedarán sempre na historia. 

O primeiro ano foi de transición. Buscou facerse unha primeira base, onde se manteñen os dous antes nomeados, e o resultado foi un sétimo posto quedando a só seis puntos do Bergantiños, cuarto clasificado. Non obstante, quedou claro o estilo de xogo e os problemas que darían ás defensas rivais os atacantes branquiazuis. 

Foi na segunda tempada cando se demostraría que o equipo ía moi en serio. Chegou o primeiro campionato de liga na 'era Yago Iglesias' e a primeira fase de ascenso no que o Compos non conseguiría o obxectivo. Con dúas finais, a primeira fronte ao Espanyol B, con derrota clara a domicilio, e unha segunda, despois dunha remontada importante ante o Terrassa, contra o Salmantino. 

O equipo reforzouse para un novo curso onde aumentaría o nivel coa presenza do Racing de Ferrol. Non obstante, o equipo acabaría terceiro en liga pelexando na fase de ascenso contra o filial do Alavés, dirixido por Iñaki Alonso. Unha gran campaña realizada polos nosos e que non tivo recompensa por moi pouco. Ademais, conseguíuse, logo de moitos anos, gañar un partido na Copa do Rei. 

E chegamos ao presente. O equipo estaba a facer, antes da pandemia, unha campaña histórica. Só catro derrotas e outros tantos empates. Encadeando case unha volta enteira sen perder, só tres puntos perdidos na casa e batendo un récord de imbatibilidade por parte de Pato. Ademais, coa volta de Primo mellorou o equipo de cara a gol cunha dianteira na que comparten eficacia o cántabro e Brais Abelenda. É, ademais, a primeira vez que un adestrador gaña dúas ligas en categorías nacionais co Compos quedando só por acadarse o ascenso. 

Unha fase atípica. 

Despois de ascensos directos, fases de ascenso contra equipos doutra categoría, ligas a ida e volta entre catro equipos, fases de ascenso a unha, no caso dos campións, ou tres roldas; chega unha fase de ascenso entre os catro equipos do mesmo grupo, onde só ascende un e no que o campión terá como privilexio pasar, ou ascender no caso da Final, con só empatar, algo que tamén terá favorable o Ourense fronte ao Arosa e que tería o cadro arlequinado sobre o Barco nunha hipotética final. 

Ao anterior hai que engadir que a sede do xogo será Balaídos e que depende da Xunta a posibilidade de que haxa afeccionados nas bancadas dun dos estadios máis grandes da nosa terra, permitindo a posibilidade dunha boa cantidade de afeccionados.